Stemme: O schoonste Personagie, &c. Vaert wel mijn lief, mijn leven: Hoe kranck is, laes! 't vermoghen by de Menschen, In Godt bestaet het geven Van 'tluck, en heyl, dat wy den and'ren wenschen. 'k Wensch dat de Heer V wint, en weer, En 't voorspoet gheeft in 't varen,
'k Hoop Gods ghenade, Sal u voor alle schade Wel bewaren.
2 O ghy weeldighe vloeden, Brootdroncken, licht, en neetlichvol beroeren, Wilt met dit buyich woeden, Des noorden wints, geen strijt, noch oorlog voeren: O Zuyer zee, Van liever lee Laat doch u rugh doorsuyen, Wat sy door-seylen, Sal weer sonder verdeylen 't Samen vlyen.
3 Voor d'Amsteldamsche palen
Lach 't bruyne schip, met swarte taeckel touwen, Dat myn Godt in quam halen, In plaets van koets, voor 't puyck van alle vrouwen, Was 't vunstich ruym, Het witte schuym, De voor-boech nat bevochten: Maer als ghy scheyden, Mijn ooghen u gheleyden, Sose mochten.
4 De Son met goude stralen, Brack met ghewelt door blauwe wolcken henen, De winden my ontstaelen Het Schip, en lijf, die allengs vast verdwenen, 't Hert wiert als loot,
Roer-loos als doot, Door in-beeldinghs bewelven, Naer langh afsond'ren, Soo quam ick met verwond'ren Tot mijn selven.
5 V seer verlichte sinnen, De mynen, lief, in alles overstreven, Behalven in het minnen, Daer moet hy my de volle prijs af gheven, Ick wint in gunst, Ghy lief in kunst, In wijsheyt en in reden, In aengeboren, En eyghen selfs verkoren, Brave seden.
6 Ghy die uyt soute baeren 't Vlam-vierich hooft onuytghedooft liet blycken, Schift doch de gryse schaeren, Voor 't driftigh schip, laat golven angstich wijcken, Blancke Goddin Voert mijn lief in De wel-gewenschte steden, En brenght mijn Vrouwe Gheluckich, en behouwe 't Huys met vreden.
7 Al wat een mensch kan dencken Om an sijn vrient, of waarde lief te gunnen, Dat soud ick, troost, u schencken Waer 't Godes wil het selfde my te junnen.
Ach! denckt om my, Als ick aen dy Met yverich verlanghen: Al mijn ghedachten, Die snacken en verwachten V t'ontfanghen.
Cookies on Poetry Cove