Stemme: Maximilianus de Bossu.
Myn sieltje schreyt, dat sucht en weent,
Mits ick met aertsche dinghen
Meer, als met Gode ben ver-eent;
En nimmer recht kan dwinghen
Mijn ongebonde sotte wil.
Heer, maeckt my selve-loos en stil,
Als u verkorelinghen.
2 En laet my toch door voorsicht sien
Hoe grootsch ghy sult verrysen,
En wat ten ionghsten dach sal schien,
Als ghy 't oordeel sult wysen:
Op dat ick door 't schricken bevreest
De sonden geessel uyt mijn gheest,
En u grootheyt mach prysen.
3 Leert my (o Godt!) mijn boose lust
Bestryen en verwinnen.
Gheeft my in den gemoede rust,
En Christelijcke sinnen,
Die noch de werelt, noch haar vreucht,
Maer die d'oprechte ware deucht
Oneyndelijck beminnen.
4 Gaet selfs tot mijnder sielen in,
Of geeft my te doorgronden,
Met staghen erenst in mijn sin,
V goetheyt en mijn sonden:
Op dat ick in dit iammer dal
Aen siel noch lichaem niet en val
Meer gheestelijcke wonden.
5 Mijn hart, als ghy u kintsheyt siet,
V jonckheyt, en u leven,
Ghy en bevint daer anders niet
Als boosheyt in bedreven:
So ghy u selven nu verlaet,
En waerdelijck in Gode gaet,
Hy sal u alles gheven.
6 Gheeft my (O Godt!) doch wyse raet,
En menght mijn vreucht met vresen:
Doet my ghedencken an de staet
Van dit vergancklijck wesen,
Dat so kort als de wint verkeert!
En maeckt mijn siel meer Godt-geleert
Als door letters te lesen.