Stem: Onlangs vroeg in 't morgen-rood, &c.
Als Dirckje in syn Koortse lagh,
Die hem het bloed besmette,
Met een brandende hette:
Hy sloech sijn ooghjens op, en sach
Dat sijn lieve Lysbette,
De selve sieckte lette,
Doen heeft hy gheseyt:
Mijn vriendelijckheyt,
Hoe deert myn u leyt!
Och sterft niet, maer beyt,
Want siet ick ben bereyt
Mijn ziel u by te setten.
2. De vlammen steghen an sijn hart,
Sijn tongh hield op van klaghen:
Sijn pols begon te jaghen:
Het scheen dat hy veel styver smart,
Ia doodelijcker plaghen
Om harent wil moest draghen:
Dan doch niet temin,
So nam hy noch in
Sijn soete vrienden,
En sieckts-gesellin
Met siel en met sin,
Een wonder wel behaghen.
3 Sy sloot haer ooghjens hallif toe,
Als hy hem neder spreyde,
En tot der totter doot bereyde:
Sy sach wel an sijn lipjens doe
Hoe sijn ziel arrebeyde,
En sal sijn kracht uytbreyde.
Sy riep doen so seer,
Met een stemmetje teer,
Mijn Enghel! mijn Eer!
Ick swijm, och mijn Heer,
(En ick seyd') hy weer,
Gae van mijn sieltje scheyden.
4 De woorden kleefden an de tongh,
Sy bleven legghen swoegen,
Met lieffelijck vernoeghen:
Haer Herten hijghde, en de Longh,
En dat in sulcker voegen,
Dat als de Aders sloeghen:
Die tuychden ter noot
Haer iammeren groot,
En quellinghen snoot,
Hy sturf in haer schoot
Een suyckerighe doot,
Daer sy haer slap om loegen.