Stem: Wt den diepten, o Heere! O Godt die de gedachten Dier Menschen siet en leest! Ghy weet wat sy betrachten In 't midden van haer geest, Waer sy haer toe begeven, Het sy tot goet of quaet, In dit ellendich leven, Dat als een wint vergaet.
2 Wat wil ick my verbloemen, En decken met de lien, En u de werelt noemen, Die ick doch niet kan sien: 't Is al te veer ghetreden, 'k Wil in mijn selven gaen, Voor uwe goedicheden, Die 'k heb te seer midaen.
3 Ick heb door mijn misdaden, En grouw'len onbepaelt, In plaets van u ghenade, V straf op mijn ghehaelt. Och ick en kan niet rusten, Van eyghen wil verwoet:
Want laes! mijn quade lusten Die dryven my van 't goedt.
4 Helaes! ick ben te gierigh, Na mijn verderf en schandt, Ick volch noch al te vierich Mijn beestich onverstant: Ick ben vervreemt van reden, Mijn sinnen wilt en woest, Vol ongeregeltheden, Die hollen even noest.
5 Gelijck twee dolle Meeren, In onbedwonghen run, Onmoog'lijck sijn te keeren, Maer vlien door dick en dun,
Tot sy haer meester storten In 't water of in 't slijck, Soo doen sy my verkorten Mijn leven iammerlijck.
6 Och had ick konnen hooren V inspraeck eer ick viel! Soo soud' ick nu u tooren Niet draghen op mijn ziel, So soud' ick nu niet dulden De heymelijcke smart, Van mijn bekende schulden, Geloos-pant op mijn hart.
7 O Heer ick ben verwonnen, Ick ken 't in mijn gemoet,
Maeckt van mijn ooghen bronnen Van water en van bloet, Die tot den Hemel springhen, Tot voor u Majesteyt, Op dat sy u bedwinghen Tot u barmherticheyt.
8 Doet doch so groote dinghen, Aen my benaude Man, Dat daer u kraeltjes singhen, In eeuwicheden van V goetheyt en het wonder, Dat niet kan sijn vol-eert, Dat is dat ghy een Sonder So salich hebt bekeert.
9 So sullen alle Menschen, (Ten minsten sullen 't dien,) Die mijn welvaren wenschen, En garen souden sien, V opter aerden loven, Tot in u Hemelrijck, En d'Engeltjens hier boven, V prysen eeuwelijck.
Cookies on Poetry Cove