Op de wijse: Adieu Blomkens Rosiere. O Mensch wilt traegheyt vlieden, En neemt met lust ter handt,
’t Geen ick u sal bedieden, Al met een kleyn verstant, Van Christus ons Heylant, Hoe dat hy is verresen, Waer door wy zijn genesen, Al van der sonden bandt. 2. Siet in een stal verkoren Is Gods Sone gebaert, Uyt Maria geboren, Soo ons de Schrift verklaert: Heeft geen menschen aert, Want hy is sonder sonden, In een kribbe gevonden, Van Herders wijt vermaert. 3. Hy komt ons vry te maken,
Ons van de sonden swaer, Dus laet ons tot hem naken, Want ’t is nu sijn wil eerbaer, Om suyver ende klaer, Hier op aerden te wesen, Waer door hy is verresen, In ‘t Saligh Nieuwe-Jaer. 4. Hy heeft voor ons geleden, Aen ’t kruys veel sware pijn, Des duyvels macht vertreden, En roept hy komt tot mijn, Alle menschen die zijn Belast ende beladen: Hier is voor u genaden, Wilt mijn gehoorsaem zijn.
5. Men heeft die in voortijden, lange geprofenteert Dat Christus soude lijden, Voor ons menschen onweert, Wy waren overheert, Van duyvels sware bande Moet nu zijn sy tot schande, wel dese helt vermeert 6. Siet liefde gaet hier blijcke, Van God uyt ’s Hemels Throon, Dat hy sijn soon seer rijke, om onsent wil liet doon, O overgrooten loon, Die wy van God verkrijge, Dus wilt sijn lof niet swijge, Maer stellen staegh ten toon. 7. Oorlof laet ons gelijcken, Christus vollege naer Niet van’t geloof afwijke, maer houde het eenpaer In ons herten eerbaer, Om ’t eeuwige te winnen, So laet ons nu beginnen, in ’t salig Nieuwe Jaer.
Cookies on Poetry Cove