Op de wijse: Hoe strengh wildy rechten.
O Wat grooter vreughden, Heeft God toe-geleyt, Al die gaen in deughden Met nederigheyt, Hy schrijft haer tot loone, Toe heerlijckheyt vermaert: Want God seyt, Haer ’s bereyt Een kroone in eeuwigheyt. 2. Koningen der aerden Dragen kroone fijn, Die seer groot van waerden By de menschen zijn, Doch sy zijn al t’samen, Seer verganckelijck eenpaer,
En moete, Oock al mee, In de aerdt nemen haer stee. 3. Wat een groot verscheele Is de kroon by God, Die hy soeckt te deelen, Den mensch tot een lot, Die sal eeuwigh dueren Ende nimmermeer vergaen, Tracht hier na, Vroegh en spa, Slaet des Heeren Leer wel ga. 4. Om alsoo een Koninck Te werden bekent, In des Hemels Wooninck,
Daer men sonder ent Eeuwigh sal regeeren, Met God over dood en hel, En oock mee, In de vree, Leven sonder eenigh wee. 5. Haer lichaem sal schijnen Als de Sonne doet, En oock noyt verdwijnen, Maer altijt seer goet: Vrye Burgers blijven, In’t Nieuwe Jerusalem, En sulle God kenne In volkomen kennisse.
6. Siet al waren t’samen Nu by een vergadert, Al des Konincks namen Op de gantsche Aerdt: Soo sou het verschele Meer zijn, dan ick spreecken kan, Aerd’en slijck, By Gods Rijck, Dit schrijft Paulus publijck. 7. Wel laet ons dan trachten, Om het goet te doen, Al’t Werelts verachten, En na ’t Hemels spoen, Dewijl ’t kan geschieden, En Gods gracy open staet,
Neemt den tijt Waer met vlijt, Al te saem wie dat gy zijt.
Cookies on Poetry Cove