Stemme: Lof sy Godt verheven, &c. 1. NIet en gaet voor deugden, Niet geeft meerder vreugde, Als getrouw te zijn, Geen meer ongeneugde, Yemand ooyt en heugde, Als valsheyd en schijn. Hier is 't grootste onderscheyd, Dat 'er in de menschen leyd, Die deugden vermengde Hebben 't nooyt beschreyd. 2. Ondeugt heeft geen vrede, Hoewel dat sy mede Wel met deugt vermengt, En niet sonder reden
Want alle hare leden Zijn dan al gekrenkt, Heeft ondeugt somtijds eens rust, 't Word wel haest weer uytgeblust, Want 't is al benede Dat haer harte lust. 3. Deugde word gepreesen, En te recht gewesen, Altijd op sijn pas, Ondeugt baert vreese, En kan niet genesen Dat gebrooken was, Deugt is weer van sulk gewelt, Schoon sy wort ter neer gevelt, S'is altijd gereesen Hoe sy was ontstelt. 4. Deugde kan haer voeden, In de Arremoeden, Want sy siet seer veer, En neemt al ten goeden, Of 't is tot den bloeden, Sy leyt willig neer, Sy wil niet als dat God wil, Dus soo houd sy haer al stil Onder Gods roede Hoe swaerder dat die vil. 5. Ondeugt daer en tegen, Die staet strack verlegen, Ofte sy loopt voort, En soekt quade wegen, Daer op sy ter deegen, Macklijk word bekoort, Wat haer gedachten komt in 't Is al om het aerds gewin,
Met onrecht verkregen, Dat's al na haer sin. 6. Deugt wil niet aenschouwen, Noch het minste houwen, Dat haer niet toe hoort, Niet vals faly vouwen, Noch oock niet wantouwen, Maer steunt op Gods woordt, Daer zy dan te recht mee raeckt; Want sy al geduyrig waeckt, Tegen al 't benouwen Dat de ondeugt maeckt. 7. Heeft ondeugt gewonnen, En wat uytgevonnen, Daer sy veel van treckt, Sy heeft 't spel begonnen, Maer niet eens versonnen, Wie haer daer toe weckt: Schoon het was al Duyvels raedt, Ondeugt acht het eerst geen quaet, Los en ongevonnen, Sy veel tijds toe gaet. 8. Deugde raeckt op 't ende, Daer de reyne bende Haer verwacht seer goedt, Godt die haer wel kende, Gaet de deugde sende, Deugde te gemoet, d'Eene deugt brengt deugde daer, Daer geen ondeugt nooyt en waer, Buyten al elenden, Blincken sy seer klaer. 9. Ondeugt raeckt ten lesten, In vreemde gewesten,
Daer sy dan vlucht heen, Dat is noch het beste, Voor die vuyle peste Uytlandig te treen, Maer hoe veel ondeugden worde Schandig tot de dood geport, En dan dood gequeste, In de hel gestort. 10. Oorelof beminden, Die de deugt uytvinden, Houtse doch wel vast, Wiltse aen u binden, En seer wel bewinden, Want niet beter past Oyt den mensch als ware deugt, Deugt raekt namaels vol geneugt, Bekleet met sijn linden, In d'eeuwige vreugt.
Cookies on Poetry Cove