Stem: Verdwaelde Koningin, &c. 1. Landman. O Visserman seer aerdig Welkom al uyt See
Zeeman. Ik dank u Landman waerdig 'k wens u veel zegen mee, Hoe is 't op 't land, 't Gesaay 't geplant Sal het wat vruchten dragen Landman. 't Is slegt gestelt, Hier op het veld Ik heb oorzaek te klagen. Zeeman. 2. Wel mocht het klagen baten Ik klaegden heel den dag, Maer nu dient 't men te laten, Terwyl 't niet helpen mag. Landman. Is 't mee niet wel Met u gezel. Zeeman. Om dat gy dat komt vragen, Seg ik en mient 't Is slegt als 't dient, Wy krygen groote slagen. Landman. 3. Ik heb kort hooren seggen, Dat de See weynig geeft, Wie zult hy schult opleggen Dat er veel treurig leeft, Het schynt u smart, Die valt u hart, Soo het u mag gebeuren Komt sitten wy, Verhaelt dog my De oorsaek van u treuren.
Zeeman. 4. Ik sal by my u setten Om dat gy het begeert, 'k Heb dit ook op gaen letten Dat by u mee wat deert. Landman. Ia dat is waer, Willen wy daer Eerstelyk af gaen spreken Zeeman. 't Is evenveel, En mijn geen scheel, Maer tyd sal ontbreeken. Landman. 5. Ey laet ons tyd uytvinnen, 't Gebruyk van goede reen, Moet men altijd beminnen. Zeeman. Ik ben daer mee te vreen: Maer doch wat kort Segt waer 't u schort, Ey laet ons dog wat spoeyen Landman. Siet vrugten blaen, Hoe dat sy staen Sy schijnen niet te groeyen. Zeeman. 6. Sijn dat u swarigheden Daer kan ik niet in zien, Dat gy soud hebben reden Om treurigheid te bien, Want 't is nog vroeg Ia tyds genoeg, Om vrucht van 't land te wachten, Hebt gy niet meer.
Dat u doet seer Soo spreek dog van geen klachten. Landman. 7. Geen dat staet te vreesen, Brengt dat geen klagten in Zeeman. Wel neen wat sou dat weesen, Te klagen in 't begin, Dan is het tijd Om God met vlyd, Te bidden en te smeeken Is hoop niet uyt, Klagt niet beduyt, De tyd ook niet verstreeken Landman. 8. O Zeeman uwe woorden Die en sijn mijn niet vreemd, Gy segt wel hoe het hoorde 't Is goet die het soo neemt, Maer hoe vaert gy Bent jy wel vry Als gy niet veel kunt vangen, Heeft dan gedult, U hart vervult Soo gaet gy goede gangen. Zeeman. 9. Ik kan daer niet van roomen, Swakheyd komt my veel by Wanneer wy niet bekomen Treur ik en meer met my, Somtyds wel eer, Dan dat de Heer De reys heeft laten enden, Als God strak niet
Zijn zegen bied, Is 't of hy 't niet kon zenden. Landman. 10. O dat zijn quade zaken, Dat men geen tyd verbeyd, Seer nodig om te laken. Zeeman. 't Is ook van u gezeyd; Men moet respyt, God geven wyt, En hem lankmoedig beyen, 't Is yders plicht, Om met voorsicht, Hem daar toe te bereyen. Landman. 11. 't Is waar God zal het geven, Wanneer 't best komt te pas, Men moet alleen niet leven, By 't Brood of by 't gewas. Zeeman. O neen! o neen! Brood kan alleen Ons hier niet onderhouwen, Een sterk geloof, Is daar in doof, Het heeft beter vertrouwen. Landman. 12. Laat ons malkander sterken, Mijn waarde Zeemans kind, En byzonder op merken, Terwyl men nu bevint, Dat droef getreur Staet voor de deur, En zoek 'er in te raken,
Het is wonder, En byzonder, Dat men niet meer ziet waken. Zeeman. 13. Ik meen nog wat te blyven, Al sprak ik strak van gaen, Om van 't werelts bedrijven, Op nieuw ten vange aen, Het geen ik speur, Heeft gansch geen geur, Te water en te landen, God dreygt, ja slaet, Den menschen blyft, Onreg is in mijn handen. Landman. 14. 't Verwondert my zoo zeere, Dat die de zee staeg bout, Daer uyt niet komt te leeren, En van sonden ophoud, Daer meenig storm, Maekt groot gekorm, Byzonder op de Baren, Hoe is dat soo, Dat veel nog znoo, Haer zelleven verklaren. Zeeman. 15. Dat kan ik niet beseffen, Waer dat het komt van daen, Daer meenig Zee zoo treffen, Dat sy aen stukken slaen, Veel Schepen groot, Soo dat de doodt Meenig komt weg te rukken, Door eene smeet,
Eer dat men 't weet, Moet 'er veel neder dukken. Landman. 16. Het drukt mijn in het harte, Wanneer gy dit verhaalt, Dat de Zee zoo doet smaeten, Dat zy Schreyen vermaalt, Zeeman. Ia lieve man, De See die kan Het grootste Schip verbryzen, Soo dat het strak, Raakt tot een wrak, En noyt weer kan ryzen. Landman. 17. Het schynt my te verwond'ren Waarom haer 't varend volk, Van 't quaad niet meer afzonderen, Door 't schrikken van dien kolk: Doe is 't met uw, word gy niet schuyw Om de Zee meer te bouwen. Zeeman. Neen? God ik draag In 't hart gestaag, Die sterkt my in 't benouwen, Landman. 18. Waardig zyt gy gepreezen, Is 't zoo met u gestelt? Maar is oyt Zee gerezen Die u quam doen gewelt. Zeeman. Ia meenigmaal, Door rys en daal,
Van grooter golven Ben ik verschrikt, By na verstrikt, En haast te grond gedolven. Landman. 19. Wonder is dit vertellen, Het geen gy my verhaalt, Hoe of het die dan stellen, Die in de zonden dwaalt; Zeeman. Die staan bekayt Als 't yselyk wayt, Zy bennen heel verlegen. Landman. 'k Geloof dat wel, Dat dan de Hel, Haar schynt te komen tegen. Zeeman. 20. Het word tyd om te scheyen Indien dat niet en was, Ik zou u zonder vleyen, Wat meer brenge te pas, 't Werk leyd zeer slecht, Daar is onrecht In veel varende lieden. Landman. Te land ook door, Siet men het spoor Van de werelt niet vlieden. Zeeman. 21. 'k Heb daer de Zon gekeken, Ik dien my wel te spoe'n, Landman. Mijn tyd is ook geweken, Laat ons het na verdoen,
'k Wil noch wel eens, Met u gemeens, Hier op het land wat wand'len, Komt maer ter deeg, Als gy bent leeg, Om ons zaek of te hand'len. Zeeman. 22. Ik ben daer mee te vreden, En neem soo mijn afscheyd. Landman. Soo doe ik van u mede, De Heere u geleid. Zeeman. U van gelijk, 'k Wens u sijn rijk, Tot in der eeuwigheden. Landman. Ik dank u vriend, 'k Hoop God verlient U de zellifde stede.
Cookies on Poetry Cove