Stem: Was den Mensch gehoorsaem; ô neen! 1. O Heer wy die nu 't Zeewaerd gaen: Om and're kusten te bezeylen: Neemt onze kalderstok dog aen Wilt nu de regte streek afpeylen: 't Welk onse koers nu wezen zel Geleid ons wel:
Over 't onstuymig water fel: Laat onse gissing dog niet feylen. 2. Geleid ons nu door het konvooy, Al van u heilige Eng'len, Zijn wy te wacht of in de hoop, Laten zy altijd om ons heng'len; Bewaerd ons door storm of tempeest, Minst ende meest, Vryt ons voor al dat maekt bevreest, Wilt u altijd met ons vermeng'len. 3. Maekt ons van alle rovers vry, Die stadig op een prooye loeren, Doch of sy al quamen by, Geeft dat wy trouw de handen roeren, Om tegenstant weder te bien, Zoo 't kan geschien, Byzonder dat wy tot u vlien, Want gy kund best de saek uytvoeren. 4. Doch Heer of het u wille waer, Om ons te geven in haer handen, En dat zy ons dan drukken swaer, In boeyen en in sterke banden, Laten wy dan noit wijken af, Hoe swaer of straf Dat de vyand al slagen gaf Of voerden ons in hare landen 5. Bewaerd ons dog voor klip en strant Waer door dat wy u sullen romen, Laet in ons staen en lopent want, Geen ongemak werden vernomen, Laet ieder op sijn wagt wel staen, Meest wand'len gaen, Rontom besten waer mogt van daen, Eenig onraet ons overkomen.
6. Brengt ons gelukkig Heer daer wy Nu al te zamen garen waren, Soo het u eer en wille zy, En ons de zaligheid zou baren: Hier toe geeft ons dog even staeg: By nacht en daeg U Geest, dat wy u bidden graeg: Om 't eeuwig leven te bevaeren.
Cookies on Poetry Cove