b. Vr. Waer in bestaet de opregtigheid des herten? Ant. Sy bestaet hier in: (1.) Dat men niet alleen uitwendig een goede schijn vertoont, maer ook inwendig soodanig soekt te zijn, Ps. 51.8. Gy hebt lust tot waerheid, in het binnenste Ps. 26.2. Proeft my, ende door-soekt my, toetst mijne nieren ende mijn herte. (2.) Dat men in alle sijn doen en laten niet op menschen siet, maer alleen op God: ende sig in Gods wel-gevallen kan vergenoegen, wat ook de menschen van ons mogen spreken en oordeelen, Rom. 2.29. Maer die is een Jode, die in 't verborgen is, ende de besnijdenisse des herten in den geest, en niet in de letter is de besnijdenisse, wiens lof niet en is uit de menschen, maer uit God, 1 Cor. 4.1. Dog my is voor het minste, dat ik van u lieden geoordeelt worde, ofte van een menschelijk oordeel. (3.) Dat men alles soekt te doen, 't geen men weet goet te zijn, ende als men alles soekt te laten, 't geen men weet quaed te zijn: arbeydende om meer en meer van Gods wil onderwesen te worden, Heb. 13.18. Die in alles willen eerlijk wandelen, Ps. 119.128. Ik hebbe alle uwe bevelen van alles voor regt gehouden, maer allen valschen pad heb ik gehaet.
(4.) Dat men sig niet behelpt met eenige uytvlugten, quade insigten, of met andere bedriegerijen des vleesch, 2 Cor. 1.12. Onsen roem is dese, namelijk, het getuygenisse onser conscientie, dat wy in eenvoudigheid ende opregtigheid Gods, niet in vleeschelijke wijsheid, maer in de genade Gods in de wereld verkeert hebben, 2 Cor. 4. v. 2. Wy hebben verworpen de bedekselen der schande, niet wandelende in arglistigheid.
Cookies on Poetry Cove