Stemme: Ps. 130. Uit de diepten, ô Heere. 1. OFschoon de droeve rampen Seer streng aen alle kant Dit dorre rif aenklampen, Soo sullense mijn hant
Nog niet van 't Harp-tuig weren Nog binden toe mijn mond Om mijnen God te eeren In dees benauwden stond.
2. Ik wil u roem verheffen Mijn toevlugt in de nood Of my uw pijlen treffen Uw trouw is ook seer groot; En 'k vinde stof in 't midden Van uwe grimmigheen Met blijder hert t'aenbidden Uw goedheids diepe zeen.
3. 'k Heb in voorgaende Jaren Veel Oeveren besogt, Veel Wateren doorvaren En veel plaets ende logt Verwisselt, onverdroten, Tot Moor en Barbaer toe, Maer noit meer gunst genoten Als onder dese roe.
4. 'k Besogt doen Rijk en Landen Maer 'k bleef my selver vremt, Ik sag uitheemsche stranden Maer 't hert was ongetemt, 'k Sag Barbaren en Mooren, Die na het hoog gebied Van 's Hemels-heer niet hooren, Maer selver beter niet.
5. Ik sag de verre volken Selfs verre van mijn God En d' uit-gestreckte wolken Maer vremt van sijn Gebod; De Zee met al haer plasschen Hoe vol van nat sy viel, Was niet genoeg te wasschen De smetten van mijn ziel.
6. Sy die ter Zee gaen varen Bemerken voor en naer Gods wond'ren, op de baren: Soo seid de Harpenaer Maer, Heer, u groote werken Waren gering voor my En sonder die te merken; Sag haer mijn oog voor-by.
7. Maer 't geen mijn oogen sagen Doen blind'lings over 't hooft, Dat leerden my dees dagen Dies, Heer, mijn ziel u looft. 't Kruis maekte my indagtig Mijn sware sonden al En deed' mijn ziele klagtig Beweenen haer verval.
8. O uurken vol van zegen! Schoon smertelijk voor 't vleis (Wats aen de romp gelegen?) Die soo een soet gepeis My hebt gebragt te binnen En tot het regte pad Hebt aen gevoert mijn zinnen Na 's Hemels Vrede-stad.
9. Gy moester nood'lijk wesen Indien mijn ziel besmet Van 't sonden-quaed genesen Soud' werden, en geret; Gy waert voor 't ettrig herte De zal'ge medecijn, Welkom dan uur van smerte En aengename pijn!
10. Ja, 'k durf u welkom heten Die hebt het beste goed Ligt sonder u vergeten, Gedrukt op mijn gemoed, Schoon of gy 't lijf doet sugten 'k Ontrek my van u niet Ik ken de zal'ge vrugten Die men door u geniet.
11. 'k Heb liever vol van zeeren En jammerlijk belaen Te doen den wil des Heeren En in sijn Rijk te gaen, Als vry van all' ellenden Te storten in den kuil Daer wee is sonder enden En eeuwiglijk gehuil.
12. Heer! slaet, ik wil het dragen, Maer heiligt ook u slag, Dat ik in uw behagen Het mijne scheppen mag, Versterkt my door uw kragten Op dat mijn ziele, stil En sonder wanhoops klagten Rust onder uwe wil.
13. En is nog niet gekomen Het einde van mijn smert, So laet met d' ellend-stroomen Ook wasschen in mijn hert; De vloed van uw genade Besoekt my met u heyl, En dat my vroeg, en spade Uw troost-spraek niet en feil.
14. Gy weet, hoe lang o Heer! 't Perk aen mijn kruis gestelt En wat gy t' uwer eere Hebt over my gevelt; Wel aen ik ben te vreden, Of lid tot lid versterft, Soo na 't vergaen de leden Mijn ziel u rust maer erft.
Cookies on Poetry Cove