§. VI. TEn sesden, als een ziele den Hemelschen smaeck ende blydtschap der Goddelyckerwysheyt nu begint gewaer te worden, soo geniet sy de vruchten van haere voorgaende verloocheninge ende gelaetentheyt; ende ontfangt het onderhout dat Christus belooft heeft aen de gene, die het al verlaeten om zynder liefden. Ende dan en heeft sy anders geen oeffeninge van doen, als geduerig te volherden in de genietinge van dat Goddelyck licht, welck soo lange in de ziele blyft, als sy volhert in de voorzeyde verloocheninge ende gelaetentheyt; maer met de minste onverstorventheyt wort verjaegt. Ende daerom moet een ziele, die tot hier toe gecomen is, geduerig trachten tot een Engelsche puerheyt: ende het waere haer meer van noode met Engels te converseren, als met menschen: om dat de menschelycke conversatie, hoe heyligh sy oock is, de inwendige klaerheyt ende vrede van dusdanige ziele seer lichtelyck verduystert met verbeeldingen ende becommernissen, oft oock somtyts met ongeregelde beroerten. Om dan in de genietinge van het licht der wysheyt te volherden, soo en moet de ziele anders niet doen, als eenvoudelyck gaedeslaen haer inwendige blootheyt, ende zoete dryvinge haers herten, geduerig voegende met haeren adem, Ach Jesu! niet mondelinge, maer binnens monts of met'er herten: welck sy somtyts met een diep versucht, dat van selfs komt uyt haer herte, mondelinge mag seggen. Dit is al dat een ziele doen moet, die tot hier toe is gecomen. Ende hier toe en moet sy geen besondere ure hebben: want geheel haer leven moet sonder eenig achterlaet in dese oeffeninge besteet worden, soo lang als sy wacker is (gelyck leert. S. Bonaventura p. 3. Stim. Am. c. 4.) Niet alleen in d'eenigheyt, maer oock in uytwendighe saecken ende wercken, die alle onse aendachtigheyt niet en vereyschen.
Nochtans in andere uytwendige wercken, die alles des menschens aendagtigheyt vereyschen, ende van de gehoorsaemheyt ofte de broederlycke liefde haer bevolen worden, moet sy gewilliglyck Godt om Godt laeten, ende die getrouwelyck naer hunnen heysch volbrengen: dog dit moet geschieden sonder eenige uytgestortheyt, ofte aenkleventheyt; maer met een loffigheyt, ende stilte des gemoets. Voorts als een ziele door langduerige ende gestadige oeffeninge in dese verborgen wysheyt eenigsints gehabitueert is, wordt dit Goddelyck licht haer soo vermaeckelyck, ende verblyt soo seer haer uytwendigh ghelaet dat het haer somtydts dunckt, dat haer uytwendigh aensicht blinckt, en straelen uytwerpt op al het gene sy siet. Ende dit en moet niemant ongeloovelyck schynen: want ik geloove dat dit de reden is waerom men de Heyligen schildert met straelen rontom hun aensicht, als blinckende gelyck een Sonne Welck oock gefondeert is in de H. Schrifture, die segt: De wysheyt van den mensch schynt in syn aensicht; ende Godt sal syn aensicht veranderen Eccl. 8. Ende hier door komt dusdanigen verlichten mensch alle uytwendige saecken aensiet op een Goddelijcke maniere, al of sy met het zelve Goddelijck licht bekleet ofte beschenen waeren. Want zynde vol van dit licht aensiet hy alle uytwendige saecken, al of sy het zelve vereenigt waeren: gelijck als iemant siet door groen glas, hem schijnen alle uytwendige saecken groen te wesen. Want gelijck den H. Bonaventura segt [De 7. don. Spir de don. Sap. c. 1.) De gave der wysheyt is een licht, dat daelt van den Vader der Lichten, ende straelt in de ziele, ende maeckt haer Godtvormig. Zijnde dan een ziele Godtvormig of vol van Godt, soo worden haereuytwendige manieren van doen ende gelaet oock Goddelyck; ende aensiet alle uytwendighe saeken op een Goddelijcke maniere: ende soo en verstroeyen sy haer niet; maer dienen haer tot materie van contemplatie. Ende den genen, die tot desen staet gecomen is, en moet hem niet haesten tot de naervolgende oeffeninge: want hoe meer hy in dese geworstelt is, hoe sekerder hy den navolgende ontdecken ende becomen sal; de welcke seer verborgen is.
Cookies on Poetry Cove