IV. Exempel. DEn selven Saligen Nicolaus Factor, comende op eenen dag tot sy selven van een opgetogentheyt, die twee oft dry uren geduert hadde, seyde tot vele omstaenders, die hem alsdan omringelden: ick gonck door een Wildernisse, ende ik sag van verre een Jonkvrouw uyt' er maten schoon, die sat op eenen Ezel, ende hadde tusschen haer armen een cleyn Kindeken, ende neffens haere zyde was eenen weerdigen Ouden Man, die haer geselschap hiel. Dese Jonckvrouwe was de Coninginne der Engelen. Ick en derfde my by hun niet voegen, my selven kennende sulcken grooten sondaer; maer sy heeft my alsdan bygeroepen, seggende: Komt hier Broeder Nicolaus. Ick antwoorde terstont: O Alderheyligste Maget siet ick ben hier: ende alsdan heb ick haer geselschap gehouden op den weg naer Egypten. Als wy dan gecomen waeren ontrent den Sonnen onderganck tot aen den voet van eenen hoogen Berg, alwaer een seer schoone ende claere Fonteyne was, omringelt met vele Orangen, ende Palm boomen: de Coninginne der Engelen stont daer stille. Alsdan den H.Joseph haeren Bruydegom heeft het aldersoetste Kindeken Jesus genomen uyt de handen van sijne glorieuse Moeder, en heeft het my in de armen gegeven, om daer voor sorge te dragen. Soo dan de Koninginne der Hemelen afgaende van den Ezel heeft nedergeseten, ende den H. Joseph heeft eenige brocxkens broodt genomen uyt de Bosatse, ende die aen haer gegeven. Ick hebbe haer daer naer weder gegeven het lieffelyck Kindeken Jesus: welck ick nochtans dede tegen myn herte: want ik soude 'tgeerne altyts gehouden hebben. Voorts naer dat ick den Ezel los gemaeckt hadde om te peysteren, soo heb ick van de boomen eenige Dadels, ende Oraigne appelen geplukt: ende die gepresenteert aen haere Heylige Majesteyt, die haer niet en onweerdigde die te ontfangen, uyt de handen van sulck een ellendigen sondaer. Doen heb ick dien aldergeluckigsten nacht overgebrocht aen de voetjens van het aldersoetste Jesuken, hem kussende sonder ophouden. O welck een soetigheyt! O welck een troost! O welck een geluck is dat voor my geweest! welck een geluckigen nacht was my dat, soo soet, soo genoegelyck, ende soo vol wellusten! Ick kuste dat aldersoetste Kleyntje met sulck een affectie ende brandt der liefde, dat myne lippen drooge wierden. Dit geseyt hebbende, den H. Nicolaus wiert wederom opgetogen in den geest blyvende vele uren sonder eenig gevoelen, of teecken van leeven, Ibidem.
Cookies on Poetry Cove