Gebedekens Tot volmaeckheyt dienende. O Heere Jesu Christe, vergeeft my dog alle myne sonden, waer mede ick u oyt versmaet, ende de helsche pijne verdient hebbe: want gy ons selve leert, Matt. 6. dat wy om vergiffenisse souden bidden: daerom vergeeft ons alle sonden, ende geeft ons een teeken dat gy ons vergeven hebt, te weten: uwe heylige Liefde, daer mede wy oock mogen vergeven, die tegen ons misdaen hebben. O Heere Jesu, mijnen Heere mijnen Godt, gy zyt de liefde, vervult dog mijn herte met u aldersterckste liefde, ende ontsteckt my geheel met den brandt uwer liefde, die niet uytgeblust en wort met eenige tribulatie, &c. Cant. 8. O mijnen Godt, maeckt dat ick droncken worde ende quele van liefde tot u. O Heere Jesu, onbegrypelijcke goetheyt, ô mynen eenigen troost, Psal. 17. Toevlucht, mijnen Verlosser, Helper, Bewaerder ende Onderhouder, daer op ick my betrouwe. O edelen Bruydegom mijnder ziele, suyvert dogh myn ziel van alle on-reynigheyt, &c. Doodt in haer alle boose lusten, willen ende quade begeerten ende vervult haer met u heylige Liefde, ende maeckt u wooninge by haer, &c. O Aldermachtigsten Vader, Soon ende H. Geest, dry persoonen, eenen eenigen, Almachtigen Godt, helpt my dog dat ick u geheel lief hebbe, vervult myn memorie met heylige Meditatien, &c. Verlicht myn verstant om u hooge Majesteyt, en mijne onweerdigheyt, ende nietigheyt te kennen. O Godt H. Geest, onsteckt myn ziele met den brandt uwer liefden, waer door ick altijdt alle dingen mag doen naer uwen heyligen wille, Amen
O mynen Godt, wanneer sal ick de werelt af-sterven, ende my selven versaecken, versmaden, ende haeten, ende alle dingen aen uwen heyligen wille overgeven. O goeden Godt, gy gebiet my, dat ick u met geheelder herten soude lief hebben Matth 22. ende oock mijnen naesten als my selven, ick bidde u, geeft my dog te volbrengen, ende te doen wat gy gebiet, want sonder u en vermag ick niet, Joan. 15. O Almachtigen Godt, comt dog uwe heylige Kercke te hulpe, ende maeckt dat sy in alle deugden, ende in heyligheyt volcomelijck wasse. Ontfermt u dog oock, ô goeden Godt, over alle die gy met u Heylig precieus Bloedt gekocht ende verlost hebt. Reynigt, verlicht ende maeckt volcomen allen uwe dienaers.
Bekeert de arme sondaers, brengt wederom tot eenigheyt uwer H. Kercke, alle af geweken, alle Ketters, ende alle ongeloovige. Komt oock alle bedroefde noot lydende menschen te hulpe in haeren noot, wiltse dog vertroosten, bystaen, verlossen, ende helpen in alles tot uwer eeren ende lof, ende saligheyt haerder zielen. Vergeeft, vertroost, ende verlost dog oock dearme zielkens die in 't Vagevier zijn, geeft hun de eeuwige ruste ende saligheyt Amen. Ick offere u voor my, ende voor hun, u Heylig costelijck Bloedt, overvloedelijck uytgestort, ende al wat gy in dit leven voor ons gedaen ende geleden hebt. Ick offere u oock de verdiensten der Alderheyligste Maget ende Moeder Godts Maria, met alle heylige uytvercorene.
ALdus doende moet gy u soetelijck in Godt laeten sincken, op dat gy u nature ende hooft door de ongeregelde driftigheden niet en beswaert: maer is 't dat gy even wel geenen treck tot Godt soo haest en crygt, ende sonder smaeck blijft, ja dat allen de deugden u bitter vallen, soo blyft volstandig Godt aenhangende, sonder eenig gevoelen, Luc. 18. gelijck de Weduwe den ongenadigen Rechter aenhing, voor seker wetende dat de devotie niet gelegen en is in uytwendige traenen, in gevoelijcken troost, ofte sinnelijcke liefde, maer meer in 't verloogenen sijns selfs ende in eenen bereyden wille sy zelven offerende tot allen het gene dat Godt van u begeert, ende dat sijn eere, ende lof, ende dienst vereyschende is. Maer soo haest als gy gewaer wort dat u herte met het vier der liefden ontsteken is, soo moet gy terstont alle uwe sonden verbranden: niet dat gyse elck besonder moet overdencken, maer gy sult die al te samen in een bondelken binden, ende t' seffens worpen in den onuytsprekelijcken brandt der Goddelijcker liefden, om aldaer te samen verslonden te worden: ende gy sult daer naer u selven, ende al dat gy van Godt ontfangen hebt, met geheelder herten Godt op offeren, begeerende ootmoedelijk van Christus verlichting uws verstants, om uws selfs nietheyt wel te kennen, oock denwille Godts, om dien te volbrengen. Ende arbeyt in u herte te drucken Christum Jesum, ende sijn heylig Leven, op dat gy alsoo moogt aendoen de deugden der ootmoedigheyt, gehoorsaemheyt, &c. ende u selven soudt verloochenen, verachten, ende versmaeden, jae haeten. In alle uwe wercken, woorden ende gedachten, soeck puerlijck d' eere ende lof Godts, hem dienende, om dat het hem aengenaem, ende hy weerdig, ende oock sijnen wille is. Leert oock allen u vasten, gebeden, oeffeningen, lichaemelijcke werken, ende allen lijden op-offeren in de vereeninge der vasten, gebeden, wercken, oft exercitien, ende Lyden Christi Jesu, biddende dat sijn volmaecktheyt u wercken wil verbeteren, ende die ontfangen tot zynder eere, ende tot voldoeninge uwer ende aller menschen sonden. Weet ten laetsten, hoe gy hooglijcker voortgaet in den weg der deugden, hoe gy swaerder Cruycen sult vinden, ende heymelijcker stricken des duyvels: Maer keert u altydt tot de Wonden Jesu Christi met bidden, betrouwende dat Godt u niet en sal verlaten, 't en waere dat gy hem eerst verliet: denckende daer by, dat gy niet weerdig en zyt het minste te lyden ter eeren Godts.
Leert dan met den H. Propheet Job, altydt in lyden verduldig zyn, ende met de HH. Apostelen, oock S. Franciscus, Dominicus, ende veel andere, in't lyden verblyden, ja met veel Martelaeren naer het lyden ende versmaetheyt haecken: denckende altijdt dat gy al veel meer verdient hebt. Denckt oock altydt op dat Heylig Leven, ende Lyden, ende Sterven Christi Jesu onses Heeren, neerstelyck biddende om oock te vercrygen de deugden der ootmoedigheyt, gehoorsaemheyt, verduldigheyt, &c. ende om u selven te verloo-chenen: gelijck Christus uwen Heere hem verloochent heeft, oock de Heylige Apostelen, ende veel duysent andere, naer de vermaeninge Christi. Luc. 9. v. 23. Denckende oock dat S. Paulus seght: Actor. 14. Door veel tribulatien, arbeydt ende moeyte moeten wy gaen in 't Rycke Godts. Den waerachtighen Bruydegom van onse ziele Christus spreeckt: Komt myn Bruyt, staet op myn vrindinne, Cant. 2. myn schoone, comt myn duyve in de gedaente der steenrotse, in het hol der klippen. Als men siet dat eenighe groote plagen oft straffen komen onder het volck, van oorlogen, sterfte oft andere peryckelen, de menschen (met Lot &c.) vlieden de plagen oft straffen, ende loopen daer sy vry mogen zyn, ende beschermt oft bewaert worden van dese perykelen. Het is nu voorwaer eenen peryckeleusen tydt: de geheele werelt is in 't quaet gestelt, segt den Heyligen Joannes 1. Joan. 5. Ende des menschen leven is eenen geduerigen strydt, seght Job. 7. (den geest tegen 't vleesch, Gal. 5. de reden tegen de sinnelijckheyt.) Aen alle kanten worden wy bedrogen van sienelyke ende van onsienelyke vyanden. Den helschen vyant den duyvel, soeckt onsen kostelijcken schat (dat is, de reynigheyt van ons herte) te stelen, door ingeven van vleeschelijcke lusten, ende veel andere sonden, &c. oock ons geloove, ende betrouwen dat wy hebben op Godt. Maer waer sullen wy in soo grooten noot, anghst ende peryckel vlieden? Dese plaetse sal ons Christus onsen Godt, ende Salighmaecker toonen. Hy heeft Noë gewesen hem te salveren in de Arcke, Lot op den berg, &c. Maer ons alleen roept hy tot hem, seggende: Matth. cap. 11. Komt alle tot my die belast ende beladen sijt (te weten met lyden oft met eenigennoodt, oft peryckel, ende met sonden) ick sal u vermaecken: Neemt myn Jock op u, ende leert van my dat ick sachtmoedigh ben, ende ootmoedigh van herten, ende gy sult ruste vinden uwer zielen. In u verduldigheyt sult gy u ziele besitten, in ruste ende vrede, Luc. 21. Wederom, komt myn Bruyt, Cant. 2. Komt myn vrindinne, myn schoone, komt myn duyve in de gaten des steens. Christus is den steen, daer op de Heylige Kercke gebouwt is: hy is oock het fondament des Geloofs. Is Christus den steen, soo sijn de gaten des steens sijne Heylige Wonden. Hier in noot by alle Godt lief-hebbende zielen te komen; want het is sijn genoeghte te wesen by de kinderen der menschen. Prov. 8. Wat soeter! Och wat soeter woort is dit voor een mensch, die kleynmoedigh, beanghst, ende bevreest ofte geperst van herten is. Alle die tot hem vlieden, sal hy eenen sekeren toevlucht wesen (soo den Heyligen Propheet David seght) daer sy van de macht des duyvels sullen bewaert ende beschermt worden, oock soetelyck ende saligh rusten. Hier by hem, salmen bermhertigheyt, hulpe, troost, ruste, ende al dat men begeeren kan, vinden, seggende met den Heyligen Propheet David Psalm. 22 & 90. Al wandelde ick in het midden van de schadue des doodts, soo en sal ick geen quaet vreesen, wat gy, Heere zyt myn toevlucht, myn bewaerder, beschermer, Verlosser ende Salighmaecker, daer ick op hope, ende betrouwe; want gy hebt uwe Engelen bevolen, dat sy ons souden bewaeren in alle onse wegen, &c.
Cookies on Poetry Cove