De pelgrimagie van het kindeken Jesus

I. Dagh-reyse. DEn soeten Jesus ontsteken zynde met eenen blaeckende iver tot de saligheyt der zielen, en konde noyt stille wesen, ofte syn selven eenige ruste geven: Matth. 9.want vertreckende wederom uyt Capharnaum met het kleyn hoopken van syne Discipels door wandelde geheel Galileën, reysende van d'een Stadt naer d'ander, van het een dorp tot het ander, alle plaetsen vervullende met het zaet van syne Hemelsche leeringe, ende genesende alle hunne siecke ende gebreckige menschen.

Wat zullen wy nu, ô ziele, gaen mediteren in dese lange ende lastige voyagien van den Sone Godts? Hier komen te vooren veel verscheyden materien van ongemacken, travaillien, ongevallen, en vervolgingen welcke den soeten Jesus in dese geduerige reysen en veranderinge van Steden, onder soo veel verscheyden menschen heeft buyten twyffel moeten onderstaen. Maeckt u dan gereet tot dese lange reyse, volgt uwen alderliefsten Jesus al omme naer, ende dient hem als een kleyn Pageken. Imagineert u dan ten eersten, hoe dat den ootmoedigen Heere, eer hy vertreckt, adieu gaet seggen aen sijn gebenedyde Moeder, ende nederknielende haere benedictie vraegt, segende: Myn alderliefste Moeder, ick bevele u aen Godt mynen Vader: verblyt u altyts in hem. Ick moet gaen reysen door geheel het Lant, om te volbrengen de gehoorsaemheyt van mynen Vader. Alsdan heeft onse L. Vrouwe oock nedergeknielt, ende haeren Sone seer bewegelyck omhelst, ende met traenen in de oogen geseyt: Gaet in Godts Naeme myne liefsten Sone, met de benedictie van uwen Alderh. Vader, ende de myne: volbrengt uwe gehoorsaemheyt, ende zyt altyts myns gedachtig: ick zal daer-en tusschen hier blyven als eene weduwe, ende naer u geduerig suchten, gelyck een Tortel duyve, die haer paer heeft verloren: Jesus dan opstaende begint te reysen met syne arme Discipelkens. Vraegt gy oock de bendictie van de aldersoetste Maget, ende loopt Jesus naer. Laet ons nu peysen dat het seer gevrosen is, ende geduerig sneeuwt. Aensiet nu, ô Ziele, met medelyden hoe den aldersoetsten Jesus bloots voets gaet door den sneeuw, op-heffende sijnen rock, ende tot halven beenen daer in-tredende. Aensiet(om Godts wille) hoe sijne teere beenen terstont bebloet worden, van alle kanten opspringende door het gewelt van den vorst, sneeuw, en snydende winden, door welcke oock sijne voeten in de hielen en teenen open bersten, soo dat elken voetstap beschildert wort met sijn dierbaer Bloet. Och hoe pynelyck moet hem desen weg zyn! Wat een torment moet dat wesen, met de voeten alsoo gewont en open gebersten, geduerig te treden op oneffen vervrosen aerde, ofte scherpe keyen die onder den sneeuw lagen! Aensiet hem met weenende oogen, hoe hy gaet al stuypende ende manck door de geweldige pyne van sijne voeten; ende hoe sijn bloot hooft ende schouders bedeckt worden van den sneeuw, welcke smiltende hem van alle kanten nat maeckt ende af-drupt. Verheft nu wat hooger uwe consideratie, en peyst wie dat hy is, welcken gy alsoo siet trappelen door den sneeuw: te weten Godt van Hemel ende aerde. Dese kennisse moet gy dickwils vernieuwen, soo wanneer gy op Jesus siet, soo in dese, als alle andere Meditatien. Siet nu voorder hoe den minnelycken Heere niet achtende sijne groote pynen, ontsteken zynde met eenen brandende iver tot de saligheyt der zielen, roept met een bewegelycke stemme tot alle menschen, die hem ontmoeten kleyn ende groot, seggende. Doet allegader penitentie: want het Ryck der Hemelen is na by. Siet oock hoe hy t'eenemael moede zynde ende nat van hoofde tot de voeten, ende aenkomende in eenig Dorp, in plaetse van te rusten en hem te ververschen, begint met groote vierigheyt te Predicken tot het volck dat van alle kanten comt by geloopen: ende hoe hy daer naer seer goedertierelyck de handen legt op alle de siecke ende gebrec-kige menschen, de selve verlossende van hunne kranckheden, tot bevestinge van het gene hy hun geleert heeft. Verandert nu, ô ziele, u personagie, en laet u voorstaen dat gy een Inwoonder zyt van dit Dorp. Gaet dan by den vermoeyden Jesus, ende hem vallende te voet, bidt hem ootmoedelyk, dat hy hem geweerdigt in u huys te comen herbergen. Leyt hem met groote blydschap binnen; maeckt een groot vier om hem te droogen: verwarmt water om hem de voeten te wasschen, ende brenge 't voor hem: knielt alsdan neder ende begint syne bebloede voeten te wasschen, aensiende met weenende oogen de groote kloven der selver. Kust die menigmael, ende wascht die oock met uwe traenen, is 't dat gy cont, ende als gyse gewasschen hebt, steecktse in een paer muylen. Daer naer u opheffende neemt met ootmoedigheyt ende betrouwen den soeten Jesus by de handen, ende minnelyck op hem siende, kout een weynig met hem vriendelyk. Maer Heere (segt) waerom sijt gy soo vreet op u selven? Het schynt dat gy u zelven haet om onser liefde. Men soude compassie hebben met een beeste in zulcke gesteltenisse. Hy sal misschien dan seggen: Liefste kindt, dit lyde ick al om u te toonen den weg des Hemels: want het Ryck der Hemelen lydt gewelt, ende de geweldige met veel lydens nemen dat in. Volght my dan naer myn kindt: want daer en is geenen anderen weg tot de saligheyt: ende wee hun die hier hunne consolatien hebben naer den lichaeme, ende die hier lacchen en goede çiere maecken; want sy sullen hier naemaels weenen en grooten honger hebben, ende soo diep zyn in tormenten, als sy hier overvloedig zyn geweest in wellusten. Onthout wel myn liefste kindt het exempel vanden rycken Vreck, die was gekleet met purper en zyde, ende alle dagen goede ciere maeckte: den welcken gestorven zynde is begraven in het helsche vier, ende als hy opperwaerts siende badt Abraham om eenen druppel waters om sijne tonge te verkoelen, kreeg voor antwoordt, weest indachtig dat gy goeden ontfangen hebt in u leven. Siet, ô Ziele, hoe fraey dat het is met Jesus te kouten: gy moet u al dickwils met hem vermaecken, met hem minnelyck koutende. Want alsoo doende zult gy dickwils onverwachts seer bewegelycke ende krachtige inspraecken inwendig gewaer worden, die u wonderlyck sullen verlichten, ende ontsteken tot de deugt. Naer dat gy in deser voegen u met den soeten Jesus vermaeckt hebt, leyt hem naer de tafel, want hy heeft seer grooten honger, door dien hy den geheelen dag gereyst ende gepredickt heeft sonder eten. Onthaelt nu uwen Saligmaecker met sulcke spyse ende dranck, als gy hem jont,wenschende in dezelve u herte en u ziele te distileren: ende verblyt u uyt'er maeten, dat gy uwen Heere en Godt spysen ende laven moogt, ende eenig solaes aendoen. Verheugt u oock in de simpelheyt van syne Discipels, die by hem aen tafel sitten, ende met goeden appeteyt eten al dat hun vooren geset wort, ende met Jesus handelen gelyck de simpel boerkens onder malcander, sonder te gebruycken veel wereltsche beleeftheden ende cromme sprongen. Staet geduerig by Jesus om hem te schenken, ende let seer aendachtelyck op sijne maniere van doen, ende spiegelt u geduerig in dat Engelsch aensicht, op dat gy hem spysende naer den lichaeme, moogt van hem gespyste worden, naer de ziele, ende gevoelen het gene S. Bernardus segt:

Wie Jesus liefde droncken maeckt, Die weet hoe dat Jesus smaeckt, Salig die hier wort verzaet, Want hier door hy 't al versmaet.

Naer het eten maeck een goet vier voor Jesus ende sijne Discipels, ende sit by de voeten van Jesus. Aensiet die wederom met medelyden, hoe sy op-geswollen zyn, ende hoe het H. Bloedt uyt de kloven is druypende. Gy zyt wel versteent, is't dat gy dit cont sien sonder traenen ofte beweginge uws herten: ofte wel gy en hebt Jesus niet lief Staet hier wat stille, ô ziele! want gelooft my ick moet zelve stille staen van schryven, wat sal ick hier seggen? Want de affectie soeckt alle middelen om de menigvuldigheyt van uwe honing-vloeyende soetigheyt weder wyder te verbreyden, maer en vint hier toe geen woorden. Hebt dan, ô ziele, Jesus lief uyt geheel u herte, ende gy sult in diergelycke meditatien gevoelen het gene men met woorden niet en kan bedieden. Maer aensiet (segg' ick noch eens) dese gebenedyde Voeten wel, die om uwer liefden soo veel moeten lyden. Tast die met uwen vinger hoe die geswollen zyn, ende van alle kanten open geborsten, en peyst dan dat dit de Voeten zyn van Godt Almachtig. Ten lesten naer dat gy dese Goddelycken Voeten menigmale hebt gekust, ende gehoort hebt wat Jesus hier al geseyt heeft, leyt hem in een camer om te rusten, ende vallende voor syne voeten, vraegt hem de benedictie.