II. Dagh-reyse. DEn morgen stont aengecomen zynde, soo begint den lief hebber der zielen Jesus, hemvroeg te vervoorderen in syne reyse, treckende naer een ander Stadt ofte Dorp, ende wederom met eene bewegelycke stemme te roepen langhst den weg tot al het volck dat hy ontmoet: O menschen doet penitentie, want het Ryck der Hemelen is nu genaeckende. Volgt uwen soeten Jesus naer, ô devote ziele, ende mediteert nu dat het gedoyt is, ende seer regent van boven. Aensiet nu dan met weenende oogen, hoe den Sone Godts gaet langst desen vuylen modderachtigen weg, voor syne Discipels stap voor stap tredende in de modder tot halve beene, ende somtyts tot de knien toe in het slyck stekende, Siet hy gaet al stuypende en al treck beenen, ende opheffende zyn habyt, en gaende tusschen syne arme Discipels al of hy een waere van den hoop, ja den minsten ende krancksten van al: want de Discipels waeren taey en sterck, ende grooten arbeydt gewent; maer Jesus was uyt'er maeten delicaet ende teer, ende daerom scheen hy alleen oogenblicken te beswycken onder den arbeyt. Ach! myn ziele, beswyckt oock, als ick dit peyse Eylaes goeden Jesu, hoe sien ick uwe Majesteyt soo vernedert? Hoe sien ick uwe Goddelycke macht alsoo schuylen, ende als beswycken? Want al was sy oneyndelyck groot ende sterck, gy en hebtse nochtans niet willen gebruycken tot u eygen solaes: maer hebt liever gehadt voor my sulcken pynelycken arbeyt te lyden: ende oock somtyts te beswycken, om myne liefde te verwecken, ende myn geloove stercker en verdienstiger te maeken. Want voorwaer het moet wel een sterck geloove zyn, dat u soo kranck siet, ende nochtans gelooft dat gy Godt syt, die Hemel en Aerde met een woort hebt gemaeckt, ende alle dingen sterckte geeft. Peyst nu, ô ziele, hoe lastig dat die voyagie we-sen moest aen den soeten Jesus, aengesien hy noch vermoeyt was van den voorgaenden dag, hebbende de voeten t'eenemael ontstelt, ende onbequaem om te gaen. Och myn herte breeckt, als ick mynen Heere alsoo sien suckelen in den modder, ende den regen nat synde van den hoofde tot de voeten. O Christene ziele, hoe en schaemt gy u niet ruste te soecken, ende gemack in dit leven, siende uwen Heere ende Godt aldus arbeyden in het sweet syns aenschyns, ende tot het beswycken van syne teere leden? Hoe en schaemt gy u niet, ô naervolgers Christi, lichamelyke consolatien ende genoegten te soecken, siende uwen Saligmaecker geduerig lyden om uwer liefden. Hier toont ons den Sone Godts den weg tot het eeuwig Vaderlant, maer eylaes niemant by naer en wilt hem naer volgen. Peyst nu, ô Ziele, hoe dat Jesus t'eenemael vermoeyt zynde, ende flauw van honger, ontrent den middag met syne arme Discipels gaet naer eenig Pacht-hof, om wat te rusten ende hun noenmael te doen Maer meent gy dat sy al omme ontfangen waeren? Ick geloove dat sy al dickwils van het hof gejaegt wirden van sommige onbeleefde wreede beeren, namentlyck onder die ongenadige ende vrecke Joodsche natie. Want onder de kappe dese hemels en heeft'er noyt booser ende hertneckiger natie geweest als de Joden, met welcke Godt syne wonderlycke patientie heeft willen toonen. Laet ons nu dan peysen dat den boer, siende Jesus met sijne Discipels op het hof comen, de honden ophist, ende sijne knechten roept, welcke met vorcken, greepen, ende vlegels comen tegen geloopen, ende jaegen hem van het hof, achter hun roepende: Gaet gy schoyers, gy hinne-dieven, gy vrybuyters. Siet gy wel hoe Jesus dit al patientelyck hoort, ende ootmoedelyck hem vertreckt son-der een woort tegen te seggen. Hebt medelyden met hem ende syne Discipels, siende hem alsoo met schaemte weg gaen. Siet dan hoe den soeten Jesus ergens gaet sitten op den weg onder eenen boom, niet connende voorder gaen van flauwte. Gaet by hem, ô ziele! ende troost hem met uwe traenen. Gy moogt wel dencken dat de Discipels in diergelycke ongevallen somtyts kleynmoedig wierden, ofte wanckelbaer in hun geloove: ende daerom was Jesus meer besorgt voor hun, als voor sy selven; ende troostende hun met soete woorden, ende hemelsche vermaningen. Maer wat noen mael meent gy datse daer gedaen hebben? Peyst datse niet met allen en hebben om te eten, maer dat gy by gevalle wat mede gekocht hebt, en presenteert hier aen Jesus. Siet hoe den soeten man met een blyde gelaet ontfangt het gene dat gy hem geeft! ende terstont sijne oogen slaende naer den Hemel, het zelve zegent ende vermenigvuldigt in syne handen, op dat'er genoeg soude wesen voor geheel het geselschap. Door welck Mirakel de Discipels wederom eenen moet scheppen, ende met blydschap eten dese hemelsche spyse. Siet hoe sy daer sitten op de bloote aerde, al in een hoopken rontom Jesus, en hun met hem vermaecken in hunne groote miserien. My dunckt dat ik nu ook sitte onder desen boom met dit heylige geselschap, en dat Jesus my mededeelt van syn sober portie. Och hoe soet is't op dese maniere met Jesus te handelen! Dit gaet te boven alle wellusten des werelts, ende alle de soetigheyt van spyse ofte dranck. Want hier smaeckt de ziele de zoetigheyt der Goddelycke liefde, van welcke segt den H. Bernardus in sijnen herten-sang.
Dese liefde brandt eeuwelyck, En versoet seer wonderlyck,
En smaeckt appetytelyck, En verzaet geluckelyck.
Siet gy wel Godtminnende ziele, dat in het midden van de aldergrootste miserien, Jesus aldermeest syne soetigheyt laet smaecken; ende als gy meent met Jesus droevig te wesen, dat hy dan aldermeest u herte verheugt ende vermaeckt? Alsoo syn alle de verstervingen van een Godtvruchtige ziele: welcke al schynen sy voor sinnelycke menschen seer verdrietig en onverdragelyck, sy zyn nochtans het herte van binnen besluytende in een paradys der hemelsche wellusten. Maer om hier toe te geraecken, de sinnelyckheyt moet eerst gedoodt syn, welck sonder twyffel wat bitterheyt moet kosten. Lydt dan ô ziele, een weynig met Jesus, wilt gy u met hem verblyden: en gelyck den Poëet segt: Dulcia non meruit, qui non gustavit amara. Dat is: Hy en verdient het soet niet, die het bitter niet geproeft en heeft. Naer dat Jesus in deser voegen met syne Discipels wat gerust heeft, ende hem ververscht, soo begint hy wederom te reysen met soo groote moeyelyckheyt ende pynen als te vooren, ende evenwel niet ophoudende van predicken, ende roepen: ô menschen doet penitentie, want het Ryck der Hemelen is genaeckende. Ende ten lesten met duysent pynen ontrent den avont komende in een Stadt, begint in het midden van de Marckt te predicken, niet achtende dat hy nu half doodt was van vermoeytheyt. Siet eens hoe de menschen van alle kanten met groote menigte komen by geloopen om Jesum te sien, ende te hooren. Want synen naem was nu over al bekent, om de wonder wercken, die hy te Capharnaum, ende elders gedaen hadde. Siet oock hoe men van alle kanten by Jesus brengt alle soorten van sieken en gebreckige men-schen, op welcke hy seer goedertierelyck sijne handt legt, ende hun verlost van hunne ellenden. Maer hier comt wederom te vooren een seer droevige materie: want als Jesus nu soude gaen rusten, ende syne beswyckende leden wat vermaeken, wort hy seer vileynelyck uyt de Stadt gejaegt: want de nydige Schriben en Phariseen maecken het gemeyn volcxken wys dat Jesus eenen tooveraer is, ende dat hy door macht van den Prince der duyvelen de kleyne duyvelen uyt-werpt, ende de siecken geneest. Waer door geschiet eenen oproer tegen Jesus ende syne Discipels, ende beginnen hem met steenen ende dreck te smyten, ende soo jaegen sy hun als fielen en schelmen uyt de Stadt. Wat dunck u hier van Godtminnende ziele? Siet eens hoe den verduldigen Heere met schaemte ende met haesten gaet langst de straten met syne arme Discipels vervolgt zynde van een hoop quanten en rabauwen, die geduerig roepen en huylen achter hem, tot dat hy buyten de poorte is. Aensiet oock met een weenende ooge hoe den soeten Jesus buyten de Stadt synde, ende niet voorder connende gaen, soo om syne vermoeytheyt als om den donckeren avont, hem vertreckt met syne Discipels ergens in een speloncke oft verlaeten stal; alwaer hy met hun nedersittende, begint hun met soete woorden te consoleren. Dit is de ruste, ô Ziele, van uwen Heere, naer allen sijnen arbeyt, te weten sonder eten, en sonder hem te droogen den geheelen nacht op de aerde te liggen. Peyst wat den Sone Godts voor u gedaen heeft, als gy somtyts naer uwen arbeyt soo wel niet en zyt onthaelt, als gy wel wilde, ende als gy ondanck ontfangt voor uwe weldaeden.
Cookies on Poetry Cove