III.
Kalverliefde.
Eens verdween, als weggetooverd,
Myn bedeesdheid; haer verving
Vlugtige, onverwachte stoutheid,
Die een sprong deed en verging.
Op het schoolplein stond een houtmyt,
Waer ik opgeklommen was.
De avond viel, en in de leerzael
Trok de menigte op dit pas.
Slechts een meisje bleef er over,
Die zich schoolwaerts ook bewoog,
Traegzaem, met haer open boekje,
En 't daerop gevestigd oog.
't Was Amalia, een bloempje
Van bevalligheid en deugd;
't Was het voorwerp eener neiging
Zoo onschuldig als myn jeugd.
Niemand dacht zy op den stapel,
En terwyl zy nader trad,
Voelde ik my als opgeheven,
En geslingerd als een blad.
Nederspringen, 't liefje omhelzen,
Vlugten met beschaemd gelaet,
My verbergen; in een oogwenk
Wordt dit een voltrokken daed.
Maer wat volgt er? de overdenking
Van myn nakend liefdelot,
Lot dat my zal bitter smaken
In de schoolzael. - Goede God!
Voor heel 't leger, knechtjes, meisjes,
By den meester aengeklaegd,
En gestraft gelyk een luiperd,
En geschuwd van elke maegd.
Angstig kom ik tot de banken.
't Liefje ontbreekt er. Daer ontsluit
Zich de deur; zy treedt te voorschyn;
'k Beef, het klamme zweet breekt me uit.
Hemel, dank! Geen woord ontvalt haer,
En ofschoon de ontroering ziet
Uit hare oogen, in deze oogen
Lees ik toch myn vonnis niet.