III.
Josephus-Ignatius Storme.
(† 1 Maert 1834.)
Naest Vuylsteke in de broederschaer Was de eereplaets u opgedragen. Ver hield ons 't noodlot van elkaêr, Wanneer de Faem, met rouwmisbaer, Uw dood verkondde, en my, verslagen, Om 't wreed verlies aldus deed klagen:De volgende 22 alexandrynen zyn, met verbetering, getrokken uit myn handschriftelyke rouwklagt, berymd in 1834. Deze Storme, myn eerste schoolmeester, was broeder van J.M. Storme, orgelist, hiervoren, bladz. 18 genoemd. ‘Wat onverwacht gerucht, wat rouwmaer treft myn oor? Is 't waerheid dal myn vriend, dat Storme 't licht verloor, Het dierbaer levenslicht? En zullen hem myne oogen Nooit, nooit meer wederzien?..... Genadig Alvermogen, Verhoed dit, laet my nog wat hoop, alsof de maer, Die me overrompelt, valsch of overdreven waer. Dat ik den braven man weldra moog wedervinden, Omringd van gade en kroost, van kunst- en boezemvrinden! Dat ik zyn warme hand, zyn kloppend hart nog voel! Dat nog een vreugdetraen ons beider wang bespoel! Een vreugdetraen? helaes! wat poog ik my te streelen? Wykt, wykt uit mynen geest, gedroomde heiltafreelen! Bevestigd is myn vrees en felle boezemschok. Traeg bommend galmt en gonst de treurige uitvaertklok, By 't dof gerommel der befloersde gildetrommel. De Barbelstraet krioelt van momlend volksgeschommel. De lykstoet trekt er door; de gryze weduw snikt, Het eenig weeskind kermt, met weemoed aengeblikt Door maeg en vriend, scholier en buer, die, na de reijen Van Rederykers, 't lyk verzellen en beschreijen. o Neen, geen hoop meer, de aerde ontvangt in haren schoot Den man die Wervicks jeugd het zeedlyk voedsel bood.
Cookies on Poetry Cove