VI.
Joannes-Franciscus Behagle.
(† 9 April 1839.)
De stille post van gildeknecht
Heeft aen Rhetorica hem veertig jaer gehecht.
Wat hoofden zich aen 't roer bevonden,
En wat er blies in 't zeil, de zefier of de orkaen,
Steeds bleef hy aen de kiel met ziel en zin verbonden.
Wat kwelling heeft hy uitgestaen
By haer langdurig ondergaen,
En 't denkbeeld van zyn spader sterven!
Hy zou dan, als de dood hem wemelt voor het oog,
't Vertroostend uitzigt, van een broederlyk vertoog
By zyn begraving, derven?
Verhuizen ongemerkt, en 't arm en eenzaem lyk
Vergeten liggen in der dooden sombre wyk?
Zoo mymert hy, van lieverlede
Door ouderdom geboeid aen stoel en legerstede.
‘Neen, roept hy tot zyn weêrhelft uit,
Die hem allenskens de oogen sluit,
Men zal my ongetroost in de enge kist niet knellen.
De gilde moet myn lyk naer 't rustverblyf verzellen.
Ga, maen de broeders, verg hun pligtvoldoening af,
Of, 'k zweer het, falen zy, 'k zal kruipen uit myn graf,
En wederkeeren om de ondankbren 's nachts te kwellen.’
Rhetorica rees op, een schaduw; de uitvaert-eer
Bewees ze aen haren knecht, herzonk en was niet meer.