IV.
Petrus-Franciscus Poitrain.
(† 22 January 1832)
Uw leven ging voorby, verwyderd van 't gewoel, Ter schaduw van een nederige woning, De schuilplaets van den stillen ambachtstoel, Dien gy niet hadt verruild voor 't kussen van een koning. Hy schafte u en den ouden schoot, Die u het leven had geschonken, 't eerlyk brood, En uwen geest het uertjen om te zweven. In 't kunstgebied, dat ryk van hooger leven.
o Dag van vreugd! o dag van zegeprael! Voor u ontsluit Rhetorica haer zael, En na de omhelzing van die goede gryze moeder, Ontvangt gy van haer kroost den kus van medebroeder.
Wat boezem die zoo zalig zwelt? Roemt, kindren des geluks, gy op uw geld, Gy op uwe afkomst, gy op uw vermogen; Wat haelt dit, in genot, by 't vol en opgetogen Gemoed van onzen gildeheld?
Maer hooger zal zyn hart nog stygen. De fiere kunst-adept, die voor geen kroon zou nygen Zoo diep als voor den lauwerkrans Van StormeHiervoren bladz 18 genoemd. wordt de zoon diens achtbren mans, Wiens bloed zich met het zyne, op 't heilig echtbed, mengelt, En wint een vruchtbaerheid die 't minnend paer verengelt.
Helaes! de zon van heil beschynt niet lang Het nedrig dak. De lach en zang Verstommen by den arbeid en 't verpoozen, Zelfs by het wiegje waer de zuigling ligt te blozen. Daer heerscht het zwygen van den schrik, Door zuchtend bidden onderbroken. Daer ligt in doodsgevaer, reeds de oogen toegeloken, De waerdste huisgenoot. Hy geeft den jongsten snik, En laet in 't jammerdal, beroofd van steun en hoeder Zyn gade en kroost en afgeleefde moeder.
Cookies on Poetry Cove