II.
Myn houten sabel.
Indien de zelfhoedeTegen eene herhaelde armbreuk. aenbevolen Door moeder, my niet meer ontvloog, 't Was min uit zucht om wiel en molen Te draeijen onder vaders oog.
Ook min om by de schoolmeestresse In brei- en schryfkunst proef te doen, Op straffe, by verzuimde lesse, Van roede, plak of spotkaproen.
't Was om gewapend, op te dagen, Wanneer Europa's oorlogsnoodIn 1815. Het zwaerd, als moortuig omgedragen, Als speeltuig aen de kindren bood.
Ik, overste der dwergsoldaetjes, Die ik myn Kameraden hiet; Was fierder op myn medemaetjes Dan Cesar op zyn ryksgebied.
De veldheer wist zich op te smukken: Papieren pluim en platte hoed, Van klatergoud de schouderstukken, En kleederzoomen rood als bloed.
Maer wal ontzag, verwondring baerde, Het was myn sabel: geen rapier Dat mynen kapper evenaerde. Wat hy my kostte.... God, hoe dier!
Hy was, ik dorst het fier verkonden, Myn werk, uit groenen tak ontstaen. o! Hadde ik t'huis den stok gevonden, Wat klopping had de held ontgaen.
Ik moest dien buiten af gaen kappen. Welaen, een mes! Van argwaen vry, Doorkruis ik 't veld met stille stappen, Als heer op eigen landery.
Met graegte, ja, met liefdelonken Beschouw ik 't eeuzaem houtvertoog. Wat aental wilgen, elzentronken, Een doolhof voor het kiezend oog!
Dees tak zou mogen dunner wezen, En gene dikker. Wat te regt Voor eenen sabel acht ik dezen. Die is te knoestig of te slecht.
Hier, hier is 't onbetaelbre takje. Wat vreugd! Ik vat het in der yl, En breng het menig kerf en hakje. De spatten vliegen..... Onderwyl,
Een boer, dien ik niet kon bemerken, Schiet toe, ik weg, hy achter my. Wy loopen, neen, wy reppen vlerken; My noopt de schrik, hem razerny.
Hy grypt my aen, hy bonst my neder, Hy schopt, terwyl ik uitgestrekt In 't zand lig, rollend heen en weder, En kermend dat het deernis wekt.
In 't einde moê van my te pynen, Verlaet hy my met tragen tred. Ik oog hem na, die in 't verdwynen, Nog bromt en omziet. - 'k Ben gered!
Gered? Ach! ja, maer overwonnen, Van haeg en heester wreed verjaegd. Welaen, den veldtogt herbegonnen, Een tweede stoute kans gewaegd!
o Tak! o teeken van myn zege! 'k Ontscheur u, 'k draeg u naer de stad. Ik kom er, feestlyk onderwege Beschaduwd door uw wieglend blad.
Cookies on Poetry Cove