IV.
Aen eens dichters echtgenoote.
'k Zag in een beminlyk bloempje
Frischheid, jeugd en zwier.
Want zy was het lieflingsbloempje
Van den hovenier.
'k Zag 't beminlyk bloempje weder:
Ach! 't verdorde schier,
Want zy waende zich verlaten
Van den hovenier.
Zy verlaten? Nimmer, nimmer
Was zy hem zoo dier.
Hy kwam weêr; zy dronk de tranen
Van den hovenier
Zangrendom, beziel den bloemhof,
Schater, tierelier!
't Roosje draegt een huwlyksknopje
Van den hovenier.