III.
Door 't noodlot verwezen
Tot derving en pyn,
Doorzwerft hy weemoedig
Des levens woestyn.
Slechts voert de verbeelding,
Die toovergodin,
Hem soms op haer vleugelen
Een luchtpaleis in.
Daer bloeit er een Eden.
't Verrukte gezigt
Ontwaert er gedaenten
Waer de engel voor zwicht.
Soms kust er hem eene
Den slaep weg. Wat stond!
't Is Adams ontwaking
En liefdeverbond.
‘Wie zyt ge, volschoone?
Roept Melizeê uit,
't Gesuis van uw lippen
Is windharpgeluid.
Uw lonkjen is 't lachjen
Der nuchtere zon;
Uw adem, de dauw van
Een hemelsche bron.
Volschoone, geprint is
Uw beeld in myn ziel,
Sinds 't uer dat myn aenblik
Op Lidia viel.’
Hy spreekt, het verschynsel
Verzwindelt in damp,
En laet hem weêr aerdling,
Alleen met zyn ramp.