II.
Petrus-Franciscus Vuylsteke.
(Overleden 2 April 1826.)
U eerst, o grysaerd, steunpilaer Van 't eeuwenlang zoo volklief kunstaltaer;
U, wien die lieve last en de ondermaensche zorgen Ontvielen voor den laten morgen Die mynen doop ter gildevonte zag; U eerst bejegent hier myn nedergaende dag.
Het lot bestemde u niet tot grootsche zegepralen; En traedt gy in vergulde zalen, 't Was niet als hoveling, 't was beter: als barbier.... God dank! gy waert geen Olivier;Barbier en snoode raedsman van den Franschen Koning Lodewyk den XIe. De drift vond in uw deugd een altyd vroom bestier. Uw jongheid, aengelokt door milde leerzuchtwenken, Ging by Rhetorica ter schole17e September 1769., waer zy denken En spreken leerde als man, als man die naderhand, Gezeten aen des Prinsen regterkant, Den broedren eenen schat van rype vrucht zou schenken.
By deftigheid en eenvouwd, uw sieraed, Ontschoot een zachte glans uwe oogen, En blonk u over 't kalm gelaet. De wysheid sprak uit uwen mond; uw raed Was liefde, licht en kunstvermogen, En 't broederschap beaemde uw tael Met meer dan broeder-, ja, met kinderlyk onthael.
Zoo bleeft gy de eer en 't welbehagen, Niet enkel van den vriendenkring; Maer, tot den afloop uwer dagen, Des burgers achtbare ouderling. Zoo mogt het uit uw voorbeeld blyken, Dat, in den schoot der oude Rhetoryken, Een fakkel brandde voor 't gemeen, Eer 't licht daerbuiten 't volk bescheen.
Cookies on Poetry Cove