V.
Valeria.
Valeria heeft drie en twintig mael
Den lentekrans om 't maegdlyk hoofd gestrengeld.
Maer frissche jeugd en schoonheids ideael
Zyn in dien krans, och arme! niet gemengeld.
Geen blyde roos, een dorrend lelieblad,
Gehate sneeuw, twee sterren die verdooven.
Was haer Natuer nooit mild met haren schat?
Of kwam de smart, voor tyd, Natuer berooven?
Ja, wreede smart. De maegd verkwynt alleen
In 't heiligdom der vaderlyke woning.
Daer schuilt zy met haer zielsbevalligheên,
In stillen kring van liefde- en eerbetooning.
Maer 't huislyk heil (die zaligheid op aerd,
Wanneer de mensch, den driftenstorm ontkomen,
Met kalmen blik op 's levens woelzee staert)
Is niet het heil van de eerste guldendroomen
Der jeugd. Haer hart ontluikt voor het gevoel
Der liefde, als voor den dauw de teedre bloesem:
Haer boeit en trekt een tooverachtig doel,
Verbeelding werkt, en hevig jaegt de boezem,
Tot hy veraême aen de echt- en vredekust.
Maer wordt de droom een hooploos doelbejagen,
Een traeg vergaen van moed en levenslust,
Een bange vaert langs klippen, en in vlagen;
De schipbreukling, verwyderd van het strand,
Beschouwt de dood in de opgeruide golven.
Hy worstelt nog, maer vruchtloos, steekt de hand
Uit, zinkt, en ligt in 't wieglend graf bedolven.
Valeria, uw liefde was uw dood.
Zy worde uw heil in Gods genadeschoot!