IV.
Een geestelyke koster.
De man was min door geestvermogen, Dan door gevoeligheid en 't beste hart bewogen. Hoe prikkelbaer! hoe ligt ontroerd! In eenen wenk was hy vervoerd
Van diepe zielrust tot de drift in 't hoogste wallen, Om even spoedig in de kalmte weèr te vallen. Onduerzaem onwèer dat elkeen, Die hem niet kende, schriklyk scheen. Zyne oogen schooten vuer, hy waggelde onder 't beven; Zyne onderlip stak schuimende uit, 'En maekte een spel gelyk een spuit, By 't schor geloei hem uit de borst gedreven. Wee die een enkel woord, alsdan hem toegerigt, Dorst uiten! Straks ontving hy in 't gezigt Een stortvlaeg, natten wind en woorden Die allerminst den smaek bekoorden; Terwyl hy, zwygend en met zacht gelaet, Den donderaer terstond had zien bedaren, En helder als de dageraed, Glimlachend op den zwyger staren. Gewyd en ongewyd, gebieder, onderdaen, Al die den koster iets bevelen kwam of vragen, Was onderworpen aen zyn vlagen. Geen een ontsnapte er aen, Tenzy de goede zusier Treze, De vranke Tré Crispyn, En 't netste der koraeltjes. Deze Herschiepen in een lam den brusken Kerk-Ursyn.
Cookies on Poetry Cove