Triomf van 's lands onafhankelykheid.
De vryheid schoot haer laetste vonken, En dreigde een eeuwig ondergaen. Het vaderland, in rouw gezonken, Hief vruchtelooze klagten aen. De lage vleizucht, laffe logen Omringden een geducht vermogen, En leenden d'arm aen d'yzren staf. Wat blyft den landaerd te onderwinden? Zyn klaegstem kan geen toegang vinden: Men keert ze met versmading af.
Vervolgd, in strenge boei geklonken, Of, balling, zwervend uit het land; Zie daer wat loon hem wordt geschonken Die 't onregt moedig tegenkant. Eilaes! gemarteld, afgestreden, Als uitschot in het stof vertreden, Der wormen spot zyn we in de smart. Vermeetlen! hoe, hoe durft gy 't wagen Den fieren leeuw zoo lang te plagen? Wee, wee hem die zyn woede tart!
Maer trots beroerte en opstandteeken, 'T gezag zwaeit nog zyn teisterroê. Het ziet den Belg zyn boei verbreken, En smeedt er, nieuwe, gram te moê.
Dan ach! op 't dierhaer erf der vaderen Zie ik zyn woeste horden naderen, En reeds de hoofdstad aengerand. Hun donders braken vuer en bommen, Vernielen volk en eigendommen, En, hemel! Brussel staet in brand!
O Belgen! zult gy 't wimpel stryken? Begeeft de moed u in den nood? Verkiest gy een lafhartig wyken Voor een beroemde heldendood? Neen, neen; uw roem blyft ongeschonden. Veeleer bedekt met duizend wonden; Veeleer begraven onder 't puin, Dan op te geven weer en wallen, En dwinglandy te voet te vallen, En hoon te laden op uw kruin.
Triomf! de vyand is geslagen. Hy deinst, verbysterd en beducht. Hy vliedt: verdwenen zyn de dagen In onderdrukking doorgezucht. Hy vliedt, en ziet de vanen wapperen, De zegevanen van ons dapperen, En bloost, beladen met zyn schand. Hy vliedt, en sleept na zich de keten, Die 't heldenkroost heeft losgereten, Die hem gaet knellen in zyn land.
Is 't waerheid? mag myn oog 't gelooven? Dit heir met siddring afgewacht, Dit magtig heir ontzet, verstoven Door een geringe burgermagt; Dit aeklig dondren der mortieren, Dat woelen, dat wanhopig tieren
Van volk dat zynen val verbeìdt, Eensklaps op 't aengenaemst vervangen Door zegegalmen, vreugdezangen, Door juichende onafhanklykheid.
Triomf! ons redding is bevochten. De zege dan met glans gevierd! 'T is feest! festoen en krans gevlochten! Der braven kruin er meê gesierd! Het Vaderland dankt hen zyn blyheid; Door hen herschynt de zon der vryheid. Hoe schoon ryst ze uit het onweêrzwart! Hoe koestren we ons in hare stralen, Ons ingestroomd by 't ademhalen! Hoe golft ons vreugdedronken hart!
Triomf! laet klinken stem en snaren! Ons heilroep schaetre en schalle in 't rond! Van dienstbaer, zuchtend van bezwaren, Van offers van een snood verbond, Zyn we eindlyk, uit den smaed gerezen, Als onafhanklyk volk geprezen Van al die eigen waerde kent. Ons zal geen moedwil meer verdringen, En ambten, goud en eer ontwringen, En ons verguizen in de ellend.
Geen rot van noordsche krygstirannen Voldoet hier nog zyn bitsen wrok. Voor eeuwig is met hen verbannen Barbaersche tucht van roede en stok. O broeders, dappere oorlogsknechten, Hersteld zyt ge in uw waerde en regten.
Het bloed dat in uw boezem brandt, Zal op geen beulenvuist meer koelen; Maer 't rookend slagveld overspoelen, Tot heil en roem van 't Vaderland.
Barst los, musketten! brult, kanonnen! De ruimte dreun' van 't feestgeschal! Roemruchtig is ons pleit gewonnen, 'T is vrede thans die heerschen zal. Waer ben ik? schooner zonneglanzen Velgulden de aerde en 's hemelsch transen; Een blyder galming treft myn oor; De schepping heeft meer bloei en luister; De toekomst, ryzende uit haer duister, Snelt aen met nooitgedaegden gloor.
Cookies on Poetry Cove