III.
De schok van de onverwachte ontmoeting Is nu bedaerd, En 't doel van d' aengezworven booswicht Veropenbaerd.
Weêr laet zich de ongebonden wandrift Van 't ondier uit. Vergeefs; zeeghaftig blyft de weêrstand Der eerbre spruit.
‘Ondankbre! die uw' vorst en vader ‘Zoo wreed weêrstaet, ‘Wat snoodaerd, wat verwaten dweeper. ‘Verschafte u raed?’ -
‘Geen snoodaerd, geen verwaten dweeper’ Zoo antwoordt plots Een naderende eerwaerde grysaerd, Een dienaer Gods.De heilige Gerebernus.
‘Uw kind bragt ik, door Gods genade, ‘In 't waer geloof; ‘Uw kind redde ik, door Gods genade, ‘Uit Satans roof.
‘Door Gods genaê bleef ik haer leidsman; ‘Verneem dan, vorst, ‘Dat ik de maegd aen schennis, bloedschand' ‘Ontscheuren dorst.’
En nauwlyks hoort de gramme koning Des priesters tael, Of brullend boort hy hem door 't harte Het bliksmend stael.
‘Zoo sneev' hy wiens baldadig euvel ‘Myn woede tergt. ‘Gy, Dympna, volg my, volg uw vader; ‘Ik wil, ik verg 't.’ -
‘O vader! laet me by myn leidsman, ‘Zoo wreed ontzield; ‘Laet, laet uw dochter in den bloedplas ‘Hier neêrgeknield’ -
‘Van hier, van hier! dit oord ontweken, ‘Dit gruwzaem oord! ‘Het lyk geschuwd van dien verwenschte; ‘Gehoorzaem, voort!’ -
‘O vader! stoor myn vuerge bede ‘Niet by dit lyk: ‘Zy steigert met de ziel des martelaers ‘Naer 't hemelryk.’ -
‘Dat ze omzwerv' by gevloekte geesten, ‘Die snoode ziel! ‘Van hier, van hier! waer veel te spade ‘De booswicht viel.’ -
‘O vader! in dien stroom van luister ‘Die nederschiet, ‘Ontwaert gy de opgetogen schimme ‘Myns leidsmans niet?
‘Daer prykt zy met de kroon op 't voorhoofd, ‘Vol hemelgloor, ‘Omfladderd van gevleugelde engelen, ‘In juichend koor.
‘Zy daelt, zy nadert!... zie, myn vader, ‘Daer is zy, daer... ‘Stil, stil! zy strengelt my een lauwer, ‘Om 't maegdlyk hair...’
Zy blikt en reikt omhoog, als vaerdig Ter hemelvaert. De koning dondert zyn bevel uit: Zy zwygt en staert.
Niet langer draelt zyn schrikbre woede, Ten top gevoerd; Reeds trilt het slagzwaerd onder 't grypen: Zy rept noch roert.
Hy springt haer nader, schudt en schokt ze: Zy wendt geen oog. Hy slaet en sleurt haer door den bloedplas: Nog blikt ze omhoog.
Nu ryst het stael, van 't bloed des martelaers Nog rood en klam; Het valt... en 't meisje ligt getroffen Gelyk een lam!
Een naer gewoel vervult het boschruim; Een ruitersdrom Vliegt briesschend heen, en wekt ontzetting En schrik alom.
1838.
Cookies on Poetry Cove