De heilige Dympna,
Patroonesse der kollegiale kerk van Gheel. I.
Reeds wapperde op Brittanjes bodem 'S verlossers vaen. Het heidendom stortte op zyn puinen Een wanhooptraen.
Reeds had de heilleer in de harten Haer troon gevest, En uitgeroeid den boozen kanker En zedepest.
Slechts hier en ginder een verslaefde Van 't wangeloof Mistende 't licht en Gods orakel, Verblind en doof.
Zoo was de britsche sceptervoerder: Zyn offertoon Steeg, uit een snoodbezielden boezem, Naer vuige Goôn.
Wat zeg ik? ach! zyn vloekbre liefde, Zyn helsche gloed Spatte uit en braekte schennisvonken Op eigen bloed.
Zyn dochter, Gode toegeheiligd Naer Jesus wet, Zyn reine Dympna zwoer hy te offeren Aen 't vorstlyk bed.
Vergeefs was 't smeeken en bezweren Der vrome spruit; 'T bekroonde monster bleef onwrikbaer By 't echtbesluit.
Reeds was de gruweldag voorhanden, De koets gespreid, Waerop natuer terug zou beven Voor de eerloosheid.
De dag breekt aen: een naer gemompel Onstaet alom, Toch woelt en joelt in duivlenvreugde Het heidendom.
Bannieren golven, kransen wemelen; Het feestgebaer Zweeft rond; volheerlyk pronkt en outer En offerschaer.
De hofbard doet den harptoon draven Ter hemelbaen, En voert de trippelende reyen Ter viering aen.
Daer stapt de vorst in 't zwierig trouwkleed De troonzael uit, En volgt den hofstoet naer de wanden Der jonge bruid.
Dit ziet de christen, wien de boezem Van afschrik jaegt. ‘God, roept hy, stel dien gruwel palen, ‘Red, red de maegd!’
Zoo smeekt hy, en zyn treurige aenblik Omhoog gerigt, Ontwaert een uit den haltrans wemelend En wolkend licht.
En ylings volgt, de wieken klappend En luisterryk, Een blanke duif die schichtig heenspoedt, Een star gelyk.
Daer stapt de koning in de bruidzael. Wat of hy ziet? Een ledig ruim; de schoone Dympna Ontmoet hy niet.
Cookies on Poetry Cove