Lykzang.
De cederboom is dan bezweken Na een volheerlyk lang bestaen, Daer ligt hy, wonder onzer streken, En scheen ontvatbaer voor vergaen. Wiens achtbre kruin, hoe vaek getroffen, De stormen uitstond zonder ploffen. En nu, terwyl geen donder knalt; Wen vrede en welvaert hem omzweven; Wen in zyn schaduw plantjes leven Van zynen stam, - de ceder valt!
Zoo was het aenzyn, zoo 't bezwyken Eens waerden lieflings der natuer, Wiens hooge grysheid nog mogt pryken Met reuzenkracht en jonglings vuer. O Kortryk, die met billyk brallen Hem kweektet in uw blyde wallen, Tot uwe en zyn vereeuwigde eer, Leg af de weidsche feestsieraden, Trek aen de donkre rouwgewaden: Uw zanger Hofman is niet meer!
Laet goudbloem en cypresloof vallen Op 's harpenaers gezegende asch. Snelt aen, gy bardenstoet, gy allen, Wier kunstgenoot en vriend hy was. Snelt aen; en met verbleekte wangen, Terwyl de kruinen moedloos hangen, Knielt nêer waer onze Nestor rust. Een tranenvloed ontspringe uwe oogen, En styge uw bede tot den hoogen, Terwyl gy 't koude marmer kust.
Wat somberheid! wat naer verstommen! Hier is de blydschap heengevlugt, Hier, waer de jubelzangen klommen En wedergalmden door de luchtDichtstryd, ter gelegenheid van Hofmans jubelfeest in 1829, uitgegeven. Dan ach! den man voor wien zy vloeiden, Voor wien de reine boezems gloeiden, Den eerbiedwaerden landgenoot; Den man wiens vaderlandsche akkoorden De ziel des waren belgs bekoorden, Dien man velt de onverbidbre dood!
Hoe wreed, hoe schriklyk woedt ge op de onzen, O nooitverzadigd sloopingsspook! Men zag u Vlaminck nederbonzen, En Hofman, Hofman velt gy ook! Gy maeit de bloem der harpenaren, En spaert hun vuige lasteraren!... Zoo blyft het onkruid hier in stand, Terwyl het, weeldrig opgeschoten, Den groei belet der kostbre loten, Zoo zeldzaem op ons barre land.
Hoe fel bestormd door aterlingen, Bestand is nog ons taelgebouw: 'T heeft lyftrawanten die 't omringen, En zy, zy zweren 't eeuwge trouw. Ook Hofman heeft dien pligt gekweten, Wen fransche drift dien had versmeten, Wen dwinglandy ons nederdrong: Hy zong toen hy geen weergalm hoorde, Toen 't vlaemsche lied geen ziel bekoorde, Toen ieder slaefsch het vreemde zong.
Hy was 't die in die schandetyden Het vaderlandsch tooneel beklom; Die, dryfvêer van de letterstryden, Den wenk gaf aen het dichtrendom Wie kan den man naer waerde malen? Wat talloos tal van eermetalen, Wat roem viel hem alom ten deel! Zyn overmagt deed alles zwichten, 'T zy ze uitblonk in verheven dichten, 'T zy dondrend op het schouwtooneel.
O Hofman! zoo men in de kringen Waer thans uw zaelge geest in zweeft, Nog denkt aen nietige aerdelingen, Nog voor getrouwe vrienden leeft; Zie neder van uit de englenreyen Op vrienden die uw dood beschreyen, En u vergoden, eedle bard. Het marmer moge u stof bedekken: De kunst bewaert uw wezenstrekken, En steeds, ja, steeds leeft ge in ons hart.
Waer voert me myn verbeelding henen? 'K ontwaer een heerlyk grafgesticht
Waer blanke maegdekens om weenen, Befloersd om 't buigend aengezigt.Men bedoelt Hofmans Apothéose plegtiglyk op stads schouwburg te Kortryk uitgevoerd den 15 November 1835. Een sombere aenhef van akkoorden, Gestemd op zachte weemoedwoorden, Verzelt het slepend rouwvertoog. Een zwerm van volk is toegevlogen, En staert en zwygt, verteêrd, bewogen, En wischt 't in tranen zwemmend oog.
Wat plegtigheid! de wolken dalen; Ze ontrollen zich in heldren glans. Wie prykt daer in dien gloed van stralen, Met gouden harp en lauwerkrans? O zaelge schim die wy aenbidden, O Hofman! weder in ons midden, U zien wy met verrukking weêr. Ach! waerom voor zoo luttel stonden! Het glanzend beeld is reeds verzwonden, En 'k zink in stomme droefheid neêr.
1835.
Cookies on Poetry Cove