Cice, sì tu ca ciciolìje c' ognuna
Ch' a lo 'ncanto se venne nfi' a lo 'nore,
E pe lo va — ca — viene a tutte l' ore
Che fai, me pare d' essere la luna.
Chesta sopr' ogne stella ha lo sbrannore,
Roffiana comme a te non c' è nesciuna:
Chella sbota lo mare e tu li core,
L' argiento chella fa, da te s' aduna.
Ma 'n chesta cosa d' essere non muste
La luna: ed è ch' essa lo tiempo guasta,
E tu l' ammante, pe denare, agghiuste;
La luna de sbrannure se scatasta
Quant' ha cchiù corna, e tu sfuorge demuste
Cchiù quann' hai de gran corna na catasta.