Foieva Arturo e gran carrera aveva
Vedennose da l' arba secotare
(Scur' isso!) , e pe poterese sarvare
A spezzacuollo a maro se ne ieva:
'N frutto, non era vruoco e no' luceva
Quann' io me mese forte a camminare,
Ed arrivato addove Cecca steva
Accommenzaie speruto a sosperare.
Auzaie po' l' uocchie co no chianto ammaro,
E stanno a canna aperta a no pontone
S' affacciaie Cecca, e iettaie l' aurenaro.
Me venne 'mmocca: e chino de dolore
Diss' io, ca ne gliottiette no voccone:
“Mo sì ch' amaro se pò dire ammore !”