O grolïa de Napole, o confuorto
De tutte li poete vertuluse,
Sso calascione da l' Occaso a l' Uorto
Face restare l' uommene confuse.
Quanno tu cante a lo Pennino o a Puorto
Tanto faie li gargante grazïuse
Ch ' io iuro, cierto, non me vide muorto
Ca sì figlio d' Apollo e de le Muse.
Viato te, che gioveniello ancora
Cante, Sgruttendio mio, de tale sciorte
Ch' ognuno de te faie che se 'nnammora!
Tu passe Gian Alesio e lo Cortese!
Ma che dich' io ? Tu haie vinto nfi' a la Morte,
E t' haie fatto 'mmortale a sto paiese!