7.
Zy lacht om mensch en Goden,
En acht hun geen van all' haar minne waerdig:
Dit deê mijn yver noden,
Om haar een schicht in 't hert te drukken vaerdig;
Maar moeder, ach!
Toen ik haar zag
Verloor ik al mijn krachten,
En moest genade
Of straf, voor mijn misdaden,
Van haar wachten.