2.
Doch eindlik doorgedrongen,
Gelijk de zee, door 't bulderende noorde
Op 't onverzienst besprongen,
Beklimt de peil van haar gezette boorden,
Zo is de stem,
Door bangheits klem
Der zuchten, heen gevlogen,
En valt aan 't schelden,
Zo naar, dat bosch en velden
Zich bewogen.