VI.
Een scheeptrekker zingt. Wij zijn leelijk, vuil en stom, maar in 't leed geduldig: de arbeid wrong ons lichaam krom, zijn wij daarom schuldig? Ieder vlugt ons als men 't kwaad wel zou̇ mogen mijden, is het dan een euveldaad, dat er op ons wezen staat smert bij hongerlijden?
Oh! 't is waar, als de armoê kwelt zijn we vieze snaken, voedsel biedt ons 't open veld; is het zoo te laken zoo wij als de vogels doen die, schoon zij niet zaaijen, hunne kleine jongens voên met hetgeen ze in 't sappig groen plukken, pikken, maaijen?
Doch al dekt een beedlaarspak onze grove leden, wij zijn zoo op ons gemak als vol minlijkheden de aarde bloeit, gelijk een bruid in des lieflings armen, wijl de lucht in 't geurig kruid, die geen vrek in kisten sluit. streelend ons komt warmen.
soms in 't bloemen jaargetij sluimren wij aan 't water en in gulle droomerij wiegt ons 't zacht geklater, 't ruischen van den Scheldevloed;
blij verrukt, veroverd vlugt ons ziele 't eng gemoed, dompelt zich in d'eeuwgen gloed, die het ruim doortoovert.
Wij vergeten de aarde gansch, niets meer, niets meer pijnt ons; badend in den sterrenglans, alles, alles schijnt ons liefde, leven, licht en lust! Maar volzoete droomen, waarom, van ons zelf bewust, als de zon ons wakker kust, wordt gij ons ontnomen?
Vatbaar is nogtans ons ziel voor wat goed en waar is: dat er maar een sprank in viel' van wat schoon en klaar is: schonk' men liefde, leven, licht aan ons heet verlangen! Maar men spot met menschenpligt, en men laat voor ons gezicht zware nevels hangen.
Roept ons dan de leeuwerik door zijn vrolijk kwelen, wijl de dropkens dauw als kwik nog aan 't loover spelen; juiche de aarde een grootsche beê, wijl ze zich voelt wekken; wij, we juichen nimmer meê, maar gaan lijdzaam en te vreê weêr aan 't schepentrekken.
Cookies on Poetry Cove