V.
Een schipper zingt. Immer met frisschen moed over den Scheldevloed varen wij heen en weêr, heen en weêr. Kraken het schip, de mast, soms door den overlast,
spottend met 't doodsgevaar slingren wij door de baar. Waaijen de stormen fel, 't liedeken klinkt ook hel: Immer met frisschen moed over den Scheldevloed varen wij heen en weêr, heen en weêr!
praaijen wij op ons baan loddrige meisjens aan, vangt door haar' minlijkheid ons dan een brave meid, gauw op de levensbaar, vlotten we dan met haar: Immer met frisschen moed over den Scheldevloed varen wij heen en weèr heen en weêr.
Oûkens en jonggezel, pekbroek en bruin van vel, 't zoeterken lieven wij dat, zelfs met slechte tij, zweeft waar ons schuitjen zweeft, trouw met ons leeft en streeft:
Immer met frisschen moed over den Scheldevloed varen wij heen en weêr, heen en weêr.
Schoon is ons Scheldestroom, bloemen aan zijnen zoom kransen zich in de lent, windjens zoo wild en jent geuren uit oost en zuid, wisplend met gul gefluit: Immer met frisschen moed over den Scheldevloed varen wij heen en weêr, heen en weêr.
's Winters het kille noord grolt; maar we sturen voort duchtend noch schots noch ijs; want, zie een paradijs schenkt de kajuit, en rust zoeken we in liefdelust. Immer met frisschen moed over den Scheldevloed varen wij heen en weêr, heen en weêr,
Rijkdom is niet ons deel, waarom toch dit te veel? Treilen ons smert of heil houden we 't oog in 't zeil, kalm dan in wel en vreê ankren we in goede reê. Immer met frisschen moed over den Scheldevloed varen wij heen en weêr, heen en weêr.
Cookies on Poetry Cove