Mijn liefste Roosjen
O, ga nu uit en blik nu rond,
het leven wemelt op den grond,
de vogel zingt,
de bronne springt,
maar wat er 't schoonst uit de aarde sproeit,
is 't roosjen dat zoo heerlijk bloeit,
mijn liefste roosjen.
Is 't niet het beeld der zoete vreugd,
die geurend ook het hert verheugt?
die waar zij is,
zoo gul en frisch
de jeugd, den ouderdom bekoort,
en boven alles blinkt en gloort
als 't liefste roosjen.
O, ga thans uit en zie rond u,
gevoelt uw boezem 't leven nu,
het droef gekrijt
van al wat lijdt?
O schenk dan, als het roosjen geurt,
de milde vreugd aan al wat treurt,
dit lieve roosien.