V.
En, hier beneden,
In veld en woud,
Is 't sneeuwkleed deken,
Die warmte houdt
In de zaden, die de adem der Lente eens ontvouwt.
't Is 't kind der koude,
Dat koest'ring geeft;
't Is winterbloesem,
Die dekking weeft
Om de kiemen, waar 't voorjaar eens bloesems uit heeft.
En als de vastheid
Tot vocht vervloeit,
Dan sijp'len droppels,
Wier tal steeds groeit,
Naar het diep, waar bereid wordt, wat buiten eens bloeit.
Zoo bouwt, vergaande,
De sneeuw het groen;
Zoo werkt ze, ontbonden,
Aan 't frisch festoen,
Dat den Zomer zal lachen en jubelen doen.
Zoo helpt, - 't is heerlijk,
't Is schoon en groot! -
Wat kil en ijzig
Der wolk ontschoot,
Hier het vee aan zijn kruiden, den mensch aan zijn brood!