V.
Aanbid, o, mensch! onmachtig tot verklaren;
Laat zacht een lied aan uwe ziel ontvloeien,
Gelijk de geur der bloemen, die daar bloeien,
Zich losmaakt uit de plooien van heur blâren.
Zoet is die geur, die zachtkens om gaat waren,
Zoodra ze een straal der zonne voelen gloeien; -
't Is de offerdamp, die uit het hart komt groeien,
Dat 's Hemels gunst en liefde heeft ervaren.
Welriekend blijven al die frissche walmen,
Als deelen van de ziel der bloemen, zweven,
En tot onzichtb're wolken zich vergâren.
Ze drijven rond als fluisterende psalmen,
Die zeggen: ‘Veel heeft ons Gods gunst gegeven;
't Zijn kleur en geur, die in 't gebloemt' zich paren.’