II.
'k Verneem een zacht gesuis, maar 't wordt, hoe meer ik luister, Te meer een stem, een taal, verstaanbaar woordgefluister, Dat van beweging spreekt, die voortgolft, dag en nacht, Ja! door alle eeuwen heen; - een nooit vermoeide kracht, Een leven zonder slaap, een werken zonder rusten. ‘De zee,’ zoo lispt de schelp, ‘sloeg klotsend op de kusten, Reeds toen van 't voorgeslacht pas de eersteling bestond; En, gaat van wat nu leeft eens 't laatste lid te grond, En is eens 't kleinkind hier van uw kindskind verschenen, En dáárna weêr eene eeuw en nog eene eeuw verdwenen, Die zee zet onverpoosd nog dan haar deinen voort,
Waar ge als den slingertik der eeuwigheid in hoort, Het loopen van een klok, die stokt noch stilstaat, nimmer, En op wier plaat uw oog niets anders leest, dan: ‘Immer!’ - Die stem spreekt uit de schelp; dit deelt heur taal mij meê. En 'k staroog op het vlak, 't steeds hobb'lend vlak der zee; En 'k zie vooruit, ver, ver! - maar 't eind is niet te ontdekken, Geen lijn te speuren, die als grens haar zou omtrekken; En op dat golvend veld, zoo vol van majesteit, Zie 'k niets ook van verval of van vergank'lijkheid. - Vergank'lijkheid; - dat woord wordt overal gevonden, Dat woord is mensch en dier als voor het hoofd gebonden, 't Staat in den eik, zoowel, als in het rozeblad,
Ja! in 't gescheurd graniet der rotsen leest gij dat. Alleenlijk op de zee staat niet dit woord te lezen; Zij roept: ‘'k Ben die ik was en zoo zal 'k immer wezen!’ Zoo is 't voor ons, of tijd noch plaats die zee beperkt En of zij jong blijft steeds, ofschoon ze al eeuwen werkt; Zoo doet zij, eer wij zelv' 't nog weten schier of willen, 't Gevoel van eeuwigheid ons diep door 't harte trillen, En wringt ons op de knie voor God, die eeuwig leeft, Voor God, die hemel, aard en - zee geschapen heeft.
Cookies on Poetry Cove