II.
In de Stad der Zeven Heuv'len
Kwam hij aan in 't boetekleed;
En hij biechtte aan d'Opperpriester,
Wat al goeds hij had verzondigd,
wat al kwaads hij zich verweet.
‘Heil'ge Vader!’ sprak hij weenend,
Neêrgeknield voor 's Pausen troon,
‘Leg mij straf op, - maar vergeef mij!
Balsem 't diep verslagen harte
van een ver verdwaalden zoon!’ -
‘U vergeven?’ klonk 't hem tegen, -
‘U vergeven? Zooveel kwaad?
Hier is geen vergiff'nis moog'lijk,
Of het zal ook moog'lijk wezen,
dat deez' staf nog bloeien gaat.’
Moed'loos toog de ridder henen,
Zonder troost en zonder hoop,
En dat bittre: ‘Geen genade!’
Was een vuurdrop, die gestadig
in 't doorkorven harte droop.
Maar toen sloeg die ziel aan 't muiten,
Vloekend haar bestaan en lot,
En, zich gansch aan 't kwaad versling'rend,
Zoekt ze, - nu voor goed, - de ellende
der gebloemde Venusgrot.