VII.
In 't schemeruurtje
Trekt stil ons hart,
Met leed en nooden,
Naar 't erf der dooden,
En 't licht der hoop doorschijnt de smart.
Dan rust het harte,
Van rouw zoo moê;
Een zachte sterre
Ziet neêr, van verre,
En knipoogt iets geheims ons toe.
Als geestenfluist'ring
Is 't bladgeruisch,
En als daar stralen
Des hemels dalen,
Ze zijn als licht van 't Vaderhuis.