IV.
En, - als de Verbeelding
Me aan 't heden onttrekt,
En dan mijn verleden
Tot aanzijn weêr wekt;
En veel mij herinnert,
Dat schoon was en zoet,
Dat diepgang in 't hart had
En gloed houdt, voor goed;
Dan zet de gedachte
Aan 't bloemrijk weleer
Mij meest weêr op plekjes
Van 't vaderland neêr.
Het huis mijner ouders,
Ons kindervertrek;
De tuin, waar 'k in speelde,
En klom over 't hek;
De plas, waar 'k in vischte;
Het land van den boer,
Waar 'k stoeide op de hopperds;
De boot, waar 'k in voer; -
't Komt nooit mij te binnen,
Of 't hecht met een band,
Die 't rood heeft der liefde,
Mij vast aan mijn land.
En, denk ik aan later, -
Aan 't jawoord der min,
Aan echtfeest en eerst'ling,
Aan eigen gezin,
Dan zie 'k zich ontrollen
Een hagelwit lint,
Dat weder mijn leven
Aan 't vaderland bindt.
En, denk ik aan vrienden,
Die rusten in de aard,
En 't graf, dat, vermoed'lijk,
Eens mijn stof bewaart,
Dan hecht mij een weefsel
Van liefelijk blauw, -
De kleur van den hemel,
De kleur van de trouw, -
Aan 't land, dat Gods wijsheid
Als 't mijne mij gaf, -
Het land mijner wiege,
En 't land van mijn graf.