III.
O, wonder aller wond'ren,
Met schrik in 't hart aanschouwd!
Een stroom van jeugdig leven
Doortrekt het doode hout.
De stok doet knoppen zwellen,
De knoppen springen los
En vormen om den kromstaf
Een blanken bloesemtros.
‘Dat moet de boet'ling weten!
Waar is hij? Brengt hem weêr!’
Zoo luidt de stem des Priesters,
Maar niemand vindt hem meer.
Geen zoeken, dat mag slagen,
Geen roepen, dat meer baat, -
En 't laatste woord van alles,
Is 't schrikk'lijk woord: ‘Te laat!’