Vlieghe ende Miere. DE Vlieghe ieghens de Miere op rees Haer zeluen bouen huer edelst prees Ende dat bewees: Midts dat de Miere in eerde was wroetende Logierde en sliep, in cleen hollekens diepe Als aerme Criepe: Met magher graentkens den hongher boetende: Maer de Vlieghe huer anders verzoetende In Coninghen huuzen, onder weeldighe daecken t'Zijnder tafel dickwils de spijse eerst groetende De schoon moncken oock cussende ande caecken Zulck fondeert hem gheel, op verghanghlicke zaecken.
¶ De Miere dit hoorende, haer propoost brack Stoutelick sprack, hoe wel ick int onghemack Ende pijne, mynen noodtdruft vergadere meest: Ick leue gherust, stoutelick ghesust Als ghy met vreesen cust Eedt, drijnct, daer men weeldelick zidt ghefeest Myn graentkens eedt ick met een blijden gheest: Veel venineghe netten ieghens v wt-hanghen Daer ghy dickwils in blijft, en lijdt doodlick tempeest, Yeghelick es oock wt om v slaen en vanghen Tes prijselick den noodtdurft door aerbeyt ontfanghen. Zulcke vindtmen die wt-vlieghen veel daeghen Om in vette cuekens de platteelen vaeghen Ende gheen andre zoorghe aenmercken Hier den pot rumen, ghinder t'magher been knaghen, Den dach met boomeloose manden wt draeghen Vp de brocken verledicht, niet willen de wercken, Ghecrepelt int herte, niemandt canse stercken.
Cookies on Poetry Cove