Arendt en Vosinne. DEn Arendt Coninck vanden Voghelen meest Vreezende voor gheen tempeest Wandelde onbevreest Vandt ionghe Voskins verdoolt zijnde wt haer weghen Hy greepse, vloocher mede door t'Foreest Heeftse op een Boom zyn Ionghen int nest ghedreghen: De Vosinne heeft hier af de wete creghen En badt dat hy wilde huer Ionghskens weder gheuen in noot Den Arendt hooghmoedich wasser niet toe ghenegen De Vosinne vertrack aldus met gramschap groot.
¶ De Vosinne wederkeerende gram-moedich en fier Vreesende gheen dangier, Al vandtset hier Recht onder den nest daer zyn Ionghen keken Heeft ghemaect en opgheblasen, een groot vier Dies heeft den Arendt met de Ionghen inden roock ghesteken Gedruckt vandt hy hem door dees cloucke treken Hy const hem noch de zijne helpen, naer zyn begheeren Hy wt-wierp d'huere, zou esser me wech ghestreken, t'Vier rees, de zijne en const hy in tijts niet weeren. Zo tsghelijcx een mensche van nederen staete Mach wel een hoogher dan hy es, schadelick wesen End' hy die de cleene want doen onbaete Beschadicht hem zeluen, en es quaet om ghenesen: Ende zoo men by de Naturalisten mach lesen Veel groote Dieren, hebben meest al een cleene partie Die hemlieden groot hinder doet: ter cause van desen, Op zijn eyghen cracht te staene, es fantasie
Cookies on Poetry Cove