Hert ende Ossen. EEn Hert van d'Honden gheiaeght ouer bergh en dal Vlood in een stal, Daer dat diueersche Ossen stonden ghebonden Hemlieden hertelick biddende, dat hy onder al Mochte oock bewaert zyn, ende niet ghevonden Van Iaeghers noch Honden: Een Osse sprack t'hemwaerts ten zeluen stonden Dat hy daer niet vrij was naer hueren zin Midtsgaders dat (nemende d'ander t'oorconden) Meester en Cnapen daer camen daghelicx wt end' in, Den Hert dochte niet te min: Wie auenthuert, die ghebuert, schade of ghewin.
¶ Hy bleef, gheensins wilder wt nemen den schoy Hy dochte t'lijf behouden, ofte t'leuen laeten Meende looslick doen, ghijngh ligghen onder t'hoy Daer dickwils sdaechs de Ossen af aeten: De Meester cam int stal, zoude naer hoy vaeten Vandt datter den Hert ghehoornt onder lach Hem reckende, waende doe schoyen zijnder straeten Maer moest daer vol-eynden zijnen laetsten dach Dat hy blijuen moeste, hy zach Dies deze beclach: Dwaes is die niet en vlied, als hy wt der nood vlieden mach. Sghelijcx zijnder menschen ter werelt binnen Zoo bevreest, ende cleen-moedich van zinnen Als zij commen en beghinnen, in eenich bezwaer t' Perijckel in tijts schuwen, niet en beminnen d'Welck cause is dat zij in lijden vallen achter naer.
Cookies on Poetry Cove