Voghelaer ende Distelvijncke. EEn Voghelaer hadde een breet net wt gheleyt En meende te vanghen Voghelen planteyt Heeft den vloer wel ghespijst t'allen plecken Maer al cammer een deel in, t'was verloren aerbeyt T'en docht hem niet ghenough, hy en wildet niet toe trecken, Al cammer noch meer toe, t'was al maer een ghecken: De Voghels vloghen wt en in haer ganghen Hy meender lancx om meer binnen te necken In zijn strecken: En stroyde dicmaels zaet wt met groot verlanghen, Beter een Voghel in d'handt, dan vele noch te vanghen.
¶ Aldus verbeydende goede auontuere Zijn zaet wiert gh'eten, en brochte den dach duere Nochtans hoopte hy te crijghen een groot vueghel ghetal, Hy hadde t'Net eens vul, maer hy gafse cuere Hy dacht, wil ick, ia, neen ick, t'is noch ongheual, Was zoo dwaes en mal: Dat hijse liet vlieghen, maer hy docht ick sal D'eerste dier meer commen, trecken inde clijncke: Den auondt viel, hy track alst vervloghen was al, Ende vandt alleen int Net een Distelvijncke Die zijn gheluck verzwijnmt, die heeft dobbel mijncke. S'ghelijcx varen vele ghierighe Lieden Die t'gheluck onachtsamelick laten varen, Meenende hemlieden sal wat beters gheschieden En crijghen nochtans niet, dan groot bezwaren Wel hemlien die haer gheluck ga-slaen en bewaren.
Cookies on Poetry Cove