Arendt ende Craeye. DEn Arendt die hadde voor zynen treck Een Oester gheuanghen, die hy waende eten Maar omme die te brekene met zijnen beck Hadde ghebreck, Want daer toe en wist hy gheenssins de weten: Een Craeye dit ziende, heeft haer ghequeten Als voorzienich loos, gaf den Arendt raedt hier van Zeyd, vlieghter inde lucht mede, zonder vergheten Ende laetse op eenen steen vallen, zoo es zou ghespleten, En sal breken, dan valter dapperlick an.
¶ Twas ghezeyt, ende t'wiert alsoo ghedaen Den Arendt es hoogh opghevloghen zaen Verwachtende een lecker beetkin zoot scheen De Craeye zach hy vpwaerts kijkende staen d'Oester liet hy vallen reghel recht op den steen Ende es daer te barsten ghebroken in tween: Dit ziende, zoude nederdalen ter cuere Maer de Craeye greepse, ende been ouer been, Vloocher zelue mede haestelick duere. Zoo die om zijn eeghin proffijt alleene Tsij groot of cleene Ander raedt, en es te gheloouene niet: Want die hem ghelooft, comter by in weene End' int ghemeene Bedrieghelicke schade wort hem gheschiet Zulck ghebruuct daer, diet toebehoort vp ziet, Dies lijdt verdriet.
Cookies on Poetry Cove